รุ่งเช้าวันที่หก อู๋จ่างฝางได้รับจดหมายเจ็ดฉบับ
ทั้งเจ็ดฉบับมีใจความเดียวกัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สิ่งของทุกอย่างที่จวนโหวติ้งหย่วนซื้อหา ต้องชำระด้วยเงินสด ไม่ให้ติดค้าง
ผู้ที่นำจดหมายมาส่งคือคนงานจากร้านค้าทั้งเจ็ดแห่ง
พวกเขามาถึงไล่เลี่ยกัน คนแรกมาในยามเหม่าเจิ้ง คนสุดท้ายมาในยามเฉินชู
ไม่มีผู้ใดเข้าประตู เพียงส่งจดหมายให้ที่ประตูข้างแล้วก็จากไป
อู๋จ่างฝางคลี่จดหมายทั้งเจ็ดลงบนโต๊ะ ไล่ดูชื่อร้านที่ลงท้ายทีละฉบับ
จวี้เต๋อฮุ่ย ร้านสินค้าจากแดนใต้ โรงค้าข้าวทางใต้ของเมือง โรงถ่านตลาดตะวันตก หอราชาโอสถ ร้านรถม้าตระกูลซู และคลังสินค้าตระกูลซู
ในจดหมายห้าฉบับมีข้อความตัวเล็กเพิ่มมาอีกบรรทัดว่า หนี้ค้างเดิมจำนวนหนึ่ง โปรดชำระให้หมดภายในเดือนนี้
รวมยอดกันแล้วเป็นเงินหนึ่งพันหนึ่งร้อยตำลึง
อู๋จ่างฝางถือจดหมายทั้งเจ็ดไปยังเรือนด้านหน้าก่อน
เผยจื้อหย่วนเพิ่งกลับจากที่ว่าการ กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า
หลังอู๋จ่างฝางอ่านจบ เขาก็พันสายคาดเอวที่เพิ่งปลดออกไว้ในมืออีกครั้ง
“เพราะเหตุใด?” เขาถาม
“เรียนท่านโหว ในจดหมายมิได้เขียนบอกเหตุผลไว้ขอรับ”
“เป็นความคิดของซูซื่อหรือ?”
อู๋จ่างฝางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“ในเจ็ดร้านนี้ ร้านรถม้ากับคลังสินค้าเป็นของตระกูลซูขอรับ” เขากล่าว “อีกห้าร้านไม่ใช่”