คนของแต่ละเผ่าไม่ได้ทุกคนจงรักภักดีต่ออ๋องขวาเสียทีเดียว
อ๋องขวาก็เพราะฉะนั้นจึงถือโอกาสนี้ลองใจดูว่าแต่ละเผ่าภักดีต่อเขาเพียงใด
ยิ่งไปกว่านั้น ตราบใดที่เผ่าเหล่านี้ยินดีส่งคนมา ย่อมหมายความว่าพวกเขายินดียืนอยู่ฝ่ายอ๋องขวา
เมื่อเช่นนี้ แม้ฝ่ายราชสำนักจะอยากดึงดูดคนของเผ่าเหล่านี้ ก็ต้องเคาะน้ำหนักใจดีว่าคนเหล่านั้นจริงใจหรือแสร้ง
เมื่อสั่งการจบ หยางฟานและพวกพลาดก้มกราบลงต่ออ๋องขวาพร้อมหน้า
“ขอฝากท่านอ๋องวางใจ พวกข้าจะรับใช้องค์หญิงอย่างสัตย์ซื่อแน่นอน”
ได้ยินดังนั้น อ๋องขวาจึงพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
ท้ายที่สุด อ๋องขวาบินลงมาข้างรถม้า ทอดสายตาอ่อนโยนเข้าไปข้างใน
“เรียบร้อยแล้วเจ๋อหลาน ข้าจัดคนเตรียมไว้ให้เจ้าแล้ว เจ้าสั่งพวกเขาออกเดินทางได้แล้ว”
คำพูดจบ ม่านรถม้าถูกยกขึ้น เผยใบหน้างดงามดังหิมะและน้ำค้าง
เป็นสตรีที่สวยสรรหาไม่ได้ พยักหน้าอ่อนหวานให้อ๋องขวา
“ค่ะพ่อ หนูเข้าใจแล้ว”
ทันที เจ๋อหลานสั่งการทันควัน
“เอาล่ะ ตอนนี้ออกเดินทางเดี๋ยวนี้”
สุดท้าย คนขับรถจึงคุมรถม้าสีทองพุ่งตรงเดินหน้าไป
เวลาเดียวกัน คนอื่นเห็นดังนั้นต่างรีบควบม้าตามหลังรถม้าไปอย่างสัตย์ซื่อ
เพื่อแสดงความเคารพ พวกเขาไม่กล้าเข้าไปใกล้เกินไป
รวดเร็วดั่งนั้น สตรีผู้นี้พาคนทั้งพวกจากไปจากกระโจมอ๋องขวา
เมื่อออกจากกระโจมแล้ว สาวใช้คนหนึ่งเดินมาจากด้านหน้า