ช่างโอหังนักแท้หนอ
อยู่ที่อารามชิงอวิ๋นนานวันเข้า หยางฟานก็ได้รู้จักสิ่งต่าง ๆ มากมาย
กล่าวกันว่าเทียนจีนั้นยากหยั่งถึง ตึกนี้กล้าเรียกตนเองว่าตึกเทพญาณสวรรค์ คงมีสิ่งไม่ธรรมดาอยู่บ้าง
คิดถึงตรงนี้ หยางฟานก็เดินเข้าไปในตึกเทพญาณสวรรค์
เป็นดังที่เขาคิดไว้ เพียงก้าวเข้าไป หยางฟานก็พบว่าที่นี่โอ่อ่ากว่าที่คิดไว้มาก
หลังเคาน์เตอร์สูงใหญ่ มีพนักงานหลายคนกำลังแนะนำสิ่งของนานาชนิดแก่ลูกค้าอย่างกระตือรือร้น
มองไปรอบ ๆ ด้านหลังเคาน์เตอร์มีชั้นวางหยกเรียงรายเป็นแถว บนชั้นแบ่งเป็นช่องเล็ก ๆ มากมาย ในแต่ละช่องมีกล่องหยกวางอยู่ใบหนึ่ง
กล่องหยกเหล่านี้มีทั้งใหญ่และเล็ก ทว่าทั้งหมดล้วนถูกครอบไว้ด้วยม่านแสง
เห็นได้ชัดว่าข้างในบรรจุของวิเศษหลากหลายชนิดเอาไว้
หยางฟานมองสำรวจสิ่งของในมือพนักงานเหล่านั้น
“เครื่องราง ยาอมฤทธิ์ อาวุธ... แล้วยังมีสมุนไพรด้วย”
เมื่อเห็นพนักงานถือสมุนไพรอยู่ในมือ ดวงตาของหยางฟานก็เป็นประกายขึ้นทันที
ในเมื่อที่นี่ขายสมุนไพร บางทีอาจรับซื้อสมุนไพรด้วยก็ได้
“ไม่ทราบว่าคุณชายต้องการสิ่งใดหรือขอรับ”
ขณะที่หยางฟานกำลังมองไปรอบ ๆ สาวใช้ผู้หนึ่งซึ่งงดงามน่ารักและมีรอยยิ้มหวานหยดก็เดินเข้ามา
“ไม่ทราบว่าลูกค้าท่านนี้ต้องการสิ่งใด ตึกเทพญาณสวรรค์ของพวกเราจะพยายามจัดหาให้สุดความสามารถ”
กล่าวจบ สาวใช้ก็จงใจเชิดอกขึ้นเล็กน้อย ชั่วขณะนั้นอกอวบอิ่มก็สั่นไหว
หยางฟานกระแอมเบา ๆ แล้วเบนสายตาไปทางอื่น
“ข้าต้องการซื้อเครื่องรางกับยาอมฤทธิ์สักหน่อย”
“นอกจากนี้ ในมือข้ายังมีวัตถุดิบบางอย่างที่ต้องการขายด้วย”
ต้องการขายวัตถุดิบหรือ?
“เครื่องรางกับยาอมฤทธิ์นั้น มีอยู่ไม่น้อยที่ชั้นหนึ่ง ไม่ทราบว่าลูกค้าต้องการชนิดใดหรือ”
“หากต้องการขายวัตถุดิบ ไม่ทราบว่าคุณชายต้องการขายวัตถุดิบชนิดใด หากเป็นวัตถุดิบทั่วไป ข้าน้อยก็สามารถตัดสินใจได้”
“เช่นนั้นหรือ”
หยางฟานดีใจ ลองหยิบสมุนไพรต้นหนึ่งซึ่งมีอายุหลายร้อยปีออกมาจากถุงเก็บของ