ผู้อาวุโสผู้เป็นบรรพชนเถ้ากระดูกของหยางฟานเคยบอกความลับล้ำลึกของวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนแก่เขาไม่น้อยในภาพมายา และยังบอกที่ซ่อนสมบัติของตนในยุคนั้นด้วย
จะเห็นได้ว่าเมื่อครั้งที่บรรพชนผู้นั้นหนีออกจากวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวน ของดีมากมายยังคงถูกทิ้งไว้ไม่ได้พกออกมา
การเดินทางไปวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนครั้งนี้จึงเป็นโอกาสดีที่จะค้นหาของเหล่านั้นให้ครบ คิดได้เช่นนั้น หยางฟานก็อดไม่ได้ที่จะถูมือ
โอกาสแบบนี้หาได้ยาก เขาย่อมไม่มีทางปล่อยผ่าน
“แต่ว่าท่านเจ้านาย ด้วยพลังของท่านในตอนนี้ ถ้าจะแทรกตัวเข้าไปในวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวน เขาคงไม่รับรองท่านใช่ไหม”
“อีกอย่างครับท่านเจ้านาย เทียนชู่ที่ท่านถืออยู่นั้น ข้ามองแล้วรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลก ๆ ไม่ค่อยถูกตาเลย”
ได้ยินดังนั้น หยางฟานก็ยิ้ม
“ข้าเองก็รู้ว่าเทียนชู่ชิ้นนี้มีปัญหา”
ว่าแล้วหยางฟานก็หยิบเทียนชู่ออกมา
“ไม่ใช่ว่าตัวเทียนชู่เองมีปัญหาอะไร หากแต่ที่มาของมันมิบริสุทธิ์ต่างหาก”
ตามคำกล่าวของปู่ทวดเจ้าประเดิมผู้นั้น เทียนชู่ถือเป็นหนึ่งในของวิเศษประจำวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวน แต่กลับถูกเขาลอบนำออกมา
หากวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนรู้ว่าเทียนชู่อยู่ในมือของหยางฟาน ย่อมต้องตามมาด้วยความยุ่งยากมากมายแน่นอน
ลองมองเพ่งเพียงรอบหน้า หยางฟานก็ยิ้ม
“เรื่องเทียนชู่ ข้าจะเก็บรักษาไว้ให้ระวังเอง”
“ส่วนพลังบำเพ็ญที่ข้ามีอยู่ ข้าฝึกวิชาเทียนจีร้อยเปลี่ยนจนสำเร็จแล้ว เบือนใบหน้า พลังบำเพ็ญ และสังขารทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์”
“เมื่อถึงตอนนั้น ข้าจะปลอมตัวเป็นมนุษย์ธรรมดาไร้พลังบำเพ็ญ แล้วสอดแทรกเข้าไปในวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวน จะมีอะไรต้องกลัวเล่า?”