พูดจบ ชายผู้นั้นก็โยนตราหลอมวิญญาณนั้นให้หยางฟาน
เมื่อรับตราหลอมวิญญาณไว้ในมือ หยางฟานเปี่ยมสุขจนหยุดยาก
เช่นนี้เขาจะสามารถร่างเครื่องรางหลอมวิญญาณเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม แล้วแปะไว้บนร่างกาย
แม้ไม่ต้องบำเพ็ญเอง เครื่องรางก็จะช่วยดูดกลืนพลังวิญญาณให้โดยอัตโนมัติ
หยางฟานดีใจจนแทบอยู่ไม่สุข เก็บสิ่งนั้นลงถุงมนต์เก็บของทันที
แล้วก้มหัวคำนับเสวียนหยางกับเลือดมืดต่างคนต่างที
“ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสทั้งสอง หากไม่ได้ท่านทั้งสองช่วยเหลือ ผู้น้อยคนนี้จะหาสมบัติดีเลิศเช่นนี้ได้อย่างไร”
เมื่อเห็นหยางฟานเก็บของเรียบร้อยแล้ว เสวียนหยางแม้ใจไม่อยากยอมก็ทำอะไรไม่ได้
เขาส่งเสียงหึหึในคอ
“ได้ ถือว่าเจ้าได้ประโยชน์ราคะถูก”
“ปกติแล้วด้วยระดับฝีมือเช่นเจ้า ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะสิ่งนี้”
“ครับท่าน ผู้น้อยเข้าใจ”
หยางฟานตอบรับอย่างว่านอนง่าย ยิ้มแย้มให้เห็นความจงรัก
แต่ในใจเขารู้ดี พวกนี้ยังต้องใช้เขาทำการใหญ่ต่อไป
จะไม่มีประโยชน์สิ่งใดที่ให้เปล่าโดยไร้เหตุผล
ด้านข้าง เลือดมืดมองหยางฟานด้วยรอยยิ้ม
“เมื่อครู่ข้าบอกเจ้าไปแล้ว แม้เสวียนหยางจะอยากฆ่าเจ้า”
“แต่ข้ารับประกันได้ ตราบใดที่เจ้าทำตามใจข้าสืบไป”
“ข้าจะให้เจ้ามีชีวิตรอดเป็นแน่ หากเจ้ายังไม่เชื่อ ข้าจะสาบานให้ดูก็ได้”
ได้ยินดังนั้น หยางฟานหัวเราะขื่น ๆ
เขาจะกล้าให้เลือดมืดสาบานจริงหรือ
ถ้าบีบให้อีกฝ่ายต้องสาบาน ชีวิตที่เคยรอดก็จะไม่รอด
เขารีบส่ายหัว