"เจ้าพวกเจ้าก็ดีนัก ยอมให้มันผ่านการคัดเลือก"
"เอาเข้าไปนี่ ตอนนี้ไม่มีใครอยากรับเลยสิ"
"พวกเจ้าว่าในสามสิบหกยอดนอกนั่น จะมียอดไหนยอมรับมันบ้าง หรือจะส่งมันจากไปแต่เนิ่น ๆ เถอะ"
แรงที่ได้ยินถ้อยคำนี้ คนอีกสองสามคนแถวนั้นสบตากันแล้วพากันลดเสียงลง
"ก็ไม่ได้แปลว่าไม่มีทางเลยนี่นา"
"พวกเรายังหาทางได้อีก ให้คนจากยอดนอกอื่น ๆ มาคัดเลือกอีกรอบก็ได้"
"อาจมียอดใดสักยอดเลือกเขาไปก็เป็นได้"
ชราผู้นั้นได้ฟังดังนั้น กลับยิ้มเยาะ
"เป็นไปไม่ได้หรอก ไม่มีใครยอมเสียเวลาเปล่ากับศิษย์ที่มีรากวิญญาณรวมห้าธาตุหรอก"
"ถ้าให้ข้าว่า พวกเจ้าอย่าเสียความคิดเลย ขับไล่มันจากไปแต่เช้าเสียยังดีกว่า จะได้สบายทุกคน"
คนรอบข้างได้ยินเช่นนั้น สีหน้าจึงเสียหายขึ้นมาทันที
ขณะนั้นเอง ผู้บำเพ็ญชุดเขียวคนหนึ่งสะบัดหัวขึ้นมากะทันหัน ราวกับตื่นมาได้สติ
"ถูกแล้ว ทำไมไปลืมยอดนั้นได้นะ"
"ยอดนั้นเรอะ ยอดไหนกัน?"
คนอื่น ๆ หลั่งไหลเข้ามารอบกายด้วยความสงสัย แล้วกระซิบถาม
"ก็ยอดนั้นไง ที่มีเมาสุราคนนั้นอยู่"
"ยอดนั้นไม่ใช่ไม่มีศิษย์คนใดอยากเข้าไปนานแล้วเหรอ"
"ให้เขารับคนนี้ไป ไม่ก็เสร็จสิ้นภาระเสียแล้วไม่ใช่หรือไร"
ได้ยินดังนั้น คนอื่นสบตากันแล้วกระซิบกัน
"มันจะได้ผลเหรอ?"
"ปรมาจารย์แห่งยอดนั้นก็นักดื่มนี่ นักดื่มใหญ่เช่นเขาคงไม่ยอมรับศิษย์เพิ่มอีกหรอก"