ครู่ใหญ่หยางฟานก็มาถึงยอดเขา เดินตรงไปยังถ้ำบำเพ็ญของชื่อหยาง แล้วโยนเป่าส่งสารเข้าไปข้างใน
“ศิษย์น้องหวังไป๋เหริน กราบอาบัติบรรพชนผู้อาวุโสชื่อหยาง”
พูดจบหยางฟานก้มศีรษะคำนับ
ตามธรรมเนียมของสำนัก ต้องห่างกันสองชั่วอายุจึงจะเรียกบรรพชนผู้อาวุโส เช่น ผู้บำเพ็ญช่วงหลอมพลังพบผู้สำเร็จแก่นทองต้องเรียกบรรพชนผู้อาวุโส แต่ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานพบผู้สำเร็จแก่นทองต้องเรียกศิษย์ลุง
แต่ชื่อหยางชอบอวดอำนาจ ใครก็ตามที่พลังบำเพ็ญต่ำกว่าเขาต้องเรียกเขาว่าบรรพชนผู้อาวุโส หวังไป๋เหรินจึงเรียกเช่นนั้นเป็นปกติ
ครู่ใหญ่เสียงเกียจคร้านก็ดังขึ้นจากในถ้ำบำเพ็ญ
“โอ้ ไป๋เหรินหรือ เข้ามาเถอะ”
เสียงไม้ต้องดังเอี๊ยด ประตูถ้ำบำเพ็ญเปิดออก หยางฟานก้าวยาว ๆ เข้าไปข้างใน
เข้ามาแล้วกวาดสายตามองรอบ เห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งเจริญสมาธิอยู่บนเตียงลึกเข้าไปในถ้ำ
หยางฟานเทียบกับชื่อหยางในความทรงจำดูเหมือนจะถูกต้อง จึงก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ยกถุงมนต์เก็บของส่งมอบด้วยความเคารพนบนับ
“โอ้ คราวนี้ส่งแร่มาเร็วเหลือเกินนี่”
หยางฟานพยักหน้า
“ใช่แล้ว ช่วงนี้เหมืองแร่ขุดได้แร่ดี ๆ เป็นจำนวนมาก กระหม่อมเห็นว่าใกล้เคียงดีแล้ว จึงรีบนำมาถวายบรรพชนผู้อาวุโส ขอให้อย่ารังเกียจ”
ว่าแล้วหยางฟานก็ก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ
ชื่อหยางบนเตียงพอใจพยักหน้า
“เจ้าเป็นคนฉลาด ฝากงานไว้กับเจ้าได้ ข้าวางใจ”
เขายื่นมือไปหยิบถุงมนต์เก็บของ ทันทีที่เปิดออก ลำแสงหนึ่งพุ่งออกมาจากข้างใน แทงตรงเข้ากลางคิ้วของเขา