หยางฟานส่ายหน้าปฏิเสธรัว ๆ
“ไม่เป็นการ ข้าไม่ชอบให้ใครตามติด”
พูดจบ หยางฟานก็เร่งฝีเท้ามุ่งไปข้างหน้า ไม่ช้าก็หายลับไปจากปลายฝูงชน
เห็นหยางฟานไม่แคร์ตนเองเลยสักนิด ชายผู้นั้นแค้นจนคันรากฟัน มือทั้งสองบี้เข้าหากันเล็กน้อย แต่เขาก็ทำอะไรหยางฟานมิได้
อึดใจใหญ่ ชายผู้นั้นจึงได้แต่สั่นคอเย็น ๆ แล้วถอยไปยืนข้างทาง
“ช่างเป็นพวกไม่รู้จักดื่มสุราแห่งเกียรติยศ ช่างมัน”
บี้หมัดแน่นเล็กน้อย ชายผู้นั้นก็ได้แต่ออกไปหว่านล้อมผู้คนคนอื่นต่อไป
จากนั้น หยางฟานก็เดินไล่ดูแถว ๆ นั้นไปราวเจ็ดแปดรอบ
ถึงตอนนี้ ผ่านการเดินเพ่นพำนักมาเช่นนี้ หยางฟานก็ทำความเข้าใจสภาพโดยรวมของเมืองเติงหยุนได้บ้างแล้ว
เมืองเติงหยุนนี้เป็นเมืองที่เซียนกับมนุษย์ธรรมดาอยู่ร่วมกัน มนุษย์ธรรมดาอาศัยอยู่แถบชายขอบเมือง ทว่าเขาพึ่งเข้าเมืองมาจึงยังได้ยินเสียงเรียกขายของมนุษย์ธรรมดานับไม่ถ้วน
ส่วนย่านที่ผู้บำเพ็ญอาศัยกันอยู่นั้นอยู่ใกล้กึ่งกลางเมืองมากกว่า
หยางฟานเดินตรงสู่ใจกลางเมืองไปครึ่งค่อน ก็ได้ยินเสียงเรียกขายของเหล่าผู้บำเพ็ญดังขึ้นจากถนนข้างหน้า
หยางฟานเดินไปที่แผงหนึ่ง ทักทายถามไถ่ราวจิปาถะ จากนั้นก็ใช้หินวิญญาณ 10 ก้อนซื้อแผ่นหยกบรรจุวิชาหนึ่งแผ่น
ในแผ่นหยกนั้นบันทึกรายละเอียดของเมืองเติงหยุนและการประชุมแลกเปลี่ยนเติงหยุนเอาไว้อย่างละเอียด
ครั้นเปิดดูเนื้อหาคร่าว ๆ จนจบ หยางฟานก็เข้าใจสภาพของการประชุมแลกเปลี่ยนเติงหยุนได้ราวแปดส่วนสิบ