โม่เหวินยังคิดว่าหยางฟานหนีออกมาจากแดนเม็ดยา จึงต้องการจับตัวเขากลับไป
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังคิดจะ “ฉวยโอกาส” หักขาหยางฟานเสียด้วย
นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่หยางฟานนำสมุนไพรจำนวนมากไปมอบให้อาจารย์เหวียง เขาก็ผูกใจเจ็บมาตลอด
เมื่อพบว่าหยางฟานมีป้ายทะยานเซียนติดตัว เขาจึงรีบแจ้งเรื่องนี้แก่อาจารย์เหวียงล่วงหน้าเพื่อเอาใจอีกฝ่าย
หลังจากนั้น อาจารย์เหวียงก็ให้ผลประโยชน์แก่เขาบ้างตามคาด
แต่ผลประโยชน์เหล่านั้นเทียบกับสมุนไพรทั้งหมดไม่ได้เลย
โม่เหวินไม่กล้าเกลียดอาจารย์เหวียง จึงได้แต่แค้นหยางฟาน
ก่อนหน้านี้เขาคิดมาตลอดว่าหยางฟานอยู่ในแดนเม็ดยา จึงไม่สะดวกจะสั่งสอนอีกฝ่าย
บัดนี้เมื่อหยางฟานหนีมาถึงหุบเหล่ากระบี่แล้ว เขาย่อมต้องสั่งสอนเจ้าหัวขโมยน้อยนี่ให้ดี
“ศิษย์พี่โม่เหวิน อาวุโสชิงหยางให้ข้ามาช่วยงานที่นี่”
หยางฟานรีบอธิบาย
แต่โม่เหวินไม่เชื่อแม้แต่น้อย
คนจากแดนเม็ดยาจะมาหุบเหล่ากระบี่ได้ตั้งแต่เมื่อใด? หยางฟานต้องหนีมาที่นี่เองโดยพลการแน่นอน
“หึ รอข้าหักขาเจ้าเสียก่อน แล้วจะพาเจ้าไปที่แดนเม็ดยาเพื่อสอบถามให้รู้เรื่อง!”
โม่เหวินขยับกำปั้น พลางก้าวยาว ๆ เข้าหาหยางฟาน
ในเวลานั้นเอง ศิษย์คนหนึ่งจากหุบเหล่ากระบี่ก็พลันออกมาขวาง
“ท่านจะทำอะไร? ตอนนี้ศิษย์น้องหยางมาช่วยงานที่หุบเหล่ากระบี่ของพวกเรา ไม่ใช่หน้าที่ของท่านที่จะมาชี้นิ้วสั่งสอน”
โม่เหวินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
“ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าอย่ามาขวางข้า ตอนนี้ข้าบรรลุชั้นสะสมวิญญาณห้าแล้ว ส่วนเจ้าเป็นแค่ชั้นสะสมวิญญาณสี่ หากยังกล้ายุ่งไม่เข้าเรื่อง ระวังข้าจะอัดเจ้า!”
พอได้ยินเช่นนั้น ศิษย์คนอื่น ๆ ของหุบเหล่ากระบี่ก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
“เจ้าหนุ่มนี่ กล้ามาก่อเรื่องถึงหุบเหล่ากระบี่ของพวกเรา! รุมมัน!”
ศิษย์หุบเหล่ากระบี่หลายคนกรูกันเข้าไป ล้อมโม่เหวินไว้ทันที เตรียมลงมือ
“พวกเจ้าจะทำอะไร? หุบเหล่ากระบี่ของพวกเจ้าช่างกล้านัก ข้าไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่... โอ๊ย!”
เมื่อมีคนเริ่มลงมือ คนอื่น ๆ ก็พากันตามเข้าไปทันที แล้วเริ่มรุมกระทืบโม่เหวิน
ไม่นานนัก โม่เหวินก็ถูกซ้อมจนหน้าบวมช้ำ หมดสภาพต้องหนีออกจากหุบเหล่ากระบี่อย่างทุลักทุเล
“หยางฟาน ข้าไม่จบกับเจ้าแน่!”