หยางฟานส่าหัวต่อยหัวไปมา แล้วเดินตรงไปข้างหน้าต่อ
เงินวิเศษของเขาแม้ปริมาณจะไม่มาก แต่เป็นวัสดุหลอมของวิเศษชั้นเลิศ ราคาแท้จริงย่อมไม่ต่ำกว่านี้แน่นอน
เมื่อเห็นหยางฟานไม่มีทีท่าจะต่อรอง เจ้าของแผงก็กัดฟันแน่น แล้วเสนอราคาหนึ่งหมื่นหินวิญญาณ
“ข้ายื่นหนึ่งหมื่นหินวิญญาณ เป็นไฉนเจ้า? ราคานี้ไม่มีต่อแล้วนะ”
ได้ยินดังนั้น หยางฟานจึงหยุดเท้า ค่อย ๆ หันหัวกลับมา มองเจ้าของแผงด้วยสีหน้ากึกล้อกึกจริง
“หนึ่งหมื่นสองพันหินวิญญาณ”
เห็นท่าเจ้าของแผงใกล้จะโกรธ หยางฟานจึงชี้ไปยังสมุนไพรบนแผง
“นอกจากนี้ข้ายังต้องการสมุนไพรกลุ่มนี้ด้วย ข้าจะซื้อไว้กับเจ้าแห่งนี้ ราคาพื้นตลาดข้ารู้มาแต่เดิม”
“หากเจ้ายังคิดฉกฉวยเกินงาม เราก็ไม่มีความจำเป็นจะต่อรองกันต่อไป”
เมื่อได้ยินว่าหยางฟานยังจะซื้อสมุนไพรอีก เจ้าของแผงก็ไตร่ตรองครึ่งครู่แล้วจึงพยักหน้า
“ก็ได้ ข้ายอมรับข้อตกลงนี้”
แม้ราคาหนึ่งหมื่นสองพันหินวิญญาณจะสูงเกินจริง แต่หยางฟานยังจะจับจ่ายสมุนไพร เขาย่อมได้กำไรไม่น้อย เจ้าของแผงจึงยิ้มแก้มปริเป็นธรรมดา
ครั้นต่อมา หยางฟานกวาดซื้อสมุนไพรบนแผงจนหมดทั้งหลายสิบชนิด ทำเอาเจ้าของแผงแปลกใจยิ่งนัก
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“มิตร ถ้าเจ้าซื้อสมุนไพรเพียงไม่กี่ชนิดนี้ ข้ายังเดาได้ว่าเจ้าจะหลอมยาอมฤทธิ์ชนิดใด”
“แต่เจ้าซื้อมาทั้งหมดเช่นนี้ ข้าเดาไม่ออกแล้ว เจ้าจะหลอมยาอมฤทธิ์อะไรกันแน่?”
เมื่อเห็นแววตาอยากรู้ของเจ้าของแผง หยางฟานยิ้มแล้วส่าหัวเบา ๆ
“ไม่มีอะไร แค่หลอมเล่น ๆ เท่านั้น เจ้าไม่ต้องตื่นตระหนกก็คือ”
เห็นหยางฟานไม่ยอมกล่าวรายละเอียดเพิ่ม เจ้าของแผงจึงขบปากแหย่อย่อยเล็กน้อย