พอได้ยินดังนั้น หัวใจของหยางฟานก็ร่วงโดยพลัน
เสวี่ยหมิงยังไม่ไล่สงสัยในตัวเขาเสียเลย
“ผู้อาวุโส ของเหล่านี้เป็นของที่ศิษย์หามาได้จริง ๆ เถาวัลย์ยาเหล่านี้ก็หามาได้จริงจริง”
เห็นหยางฟานพูดเช่นนั้น เสวี่ยหมิงจึงพยักหน้า
“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนหามา แต่ที่สำคัญคือเจ้าหามันมาได้ด้วยวิธีใดกัน?”
“อย่าบอกนะว่าเถาวัลย์ยาเหล่านี้งอกขึ้นรวมกันอยู่ที่เดียว รอให้เจ้าเก็บเกี่ยวเพียงผู้เดียว? เป็นไปได้ไฉน?”
“พูดมา แล้วใครกันที่ช่วยเจ้าไว้ เจ้ายังสมรู้ร่วมคิดกับใครอีก?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใจของหยางฟานก็คลายกังวลลงเล็กน้อย
ดูเหมือนเสวี่ยหมิงจะรังเกียจว่าเขาเป็นสายลับที่สำนักอื่นฝังตัวมา
เห็นดังนั้น หยางฟานจึงรีบอธิบายจนเกือบจะสาบานตนต่อหน้าฟ้าดิน แต่เสวี่ยหมิงก็ไม่ยอมเชื่อเด็ดขาด
เมื่อเห็นเสวี่ยหมิงจ้องตรึงตนอยู่ไม่วางตา และเตรียมจะลงมือเด็ดขาด หยางฟานจึงกัดฟันแน่น ทำได้เพียงคุกเข่าลงพื้นเสียทีเดียว
แม้การถูกบีบให้ถึงขั้นนี้จะเป็นบัพยาชนิดใจยิ่ง แต่หยางฟานก็ไม่อาจเสียดายได้ เพื่อรักษาชีวิตเอาไว้ เขาจำต้องใช้กลอุบายต่ำต้อยเช่นนี้
“ผู้อาวุโส ข้าจะสารภาพความจริงทุกอย่าง”
เมื่อได้ยินหยางฟานพูดเช่นนั้น เสวี่ยหมิงจึงพยักหน้า
“ดี เล่าให้ฟังสิว่าเรื่องมันเป็นมาอย่างไร เจ้าหาเถาวัลย์ยาได้มากมายถึงเพียงนี้ได้ฉันใด”
แล้วหยางฟานก็เริ่มเล่า
“จริง ๆ แล้วคราวนี้ข้าตั้งใจจะลงไปชั้นที่สามเพื่อลองดวง พอไปถึงชั้นที่สามก็ได้เก็บยาไว้บ้าง แต่ไม่ได้มากมายถึงเพียงนี้”
“แล้วข้าก็เห็นพวกผู้รับใช้เลือดจากอีกหลายแห่งกำลังชกต่อยกันอยู่ที่นั่น”
จากนั้นหยางฟานก็เล่าเรื่องที่เจอในสวนยาเป็นสากกะเบือ
ทว่าในคำบรรยายของหยางฟาน คนของสำนักแม่มดเลือดเป็นฝ่ายวางค่ายกลกักขังคนของสำนักศพกู่ ส่วนพวกสำนักศพกู่นำเจ้าศพใช้งานสองตนลงไปสู้รบด้านล่าง