หยางฟานจ้องมองนางอย่างเยือกเย็น
"นายกวัง ธรรมดาอยู่แล้ว นี่คือบททดสอบจิตปิ่วกายข้า ย่อมเป็นมายาที่จิตปิ่วกายข้าสร้างขึ้นเองตามธรรมดา"
เขากล่าวอย่างมีเหตุผลสมบูรณ์
เซียวหลิงพยักหน้าเบา ๆ แต่ชั่วขณะนั้นเอง ร่างที่เหลืออยู่ของจิตมารกลับระเบิดออกในบัดดล
นางไม่ทันตั้งตัว ญาณถูกระเบิดจนบาดเจ็บ
หยางฟานรีบเข้าไปประคอง แต่เมื่อมือของเขาสัมผัสกับญาณของเซียวหลิงในบัดดล ความทรงจำนับไม่ถ้วนก็ไหลบ่าเข้าสู่ทะเลจิตของเขาดั่งคลื่นทะเล
เขาลืมไปว่าตอนนี้ทั้งสองเหลือเพียงดวงญาณ เมื่อสัมผัสกันย่อมเกิดการถ่ายทอดระหว่างญาณ ความทรงจำย่อมไหลผ่านมาเอง
เซียวหลิงบาดเจ็บ ความทรงจำของนางจึงไหลทะลักเข้าสู่หยางฟาน
นางสะเทือนใจดั่งถูกสายฟ้าผ่า สะบัดมือของหยางฟานออก แล้วถอยหลังหลายก้าวอย่างสุดชีวิต
นางกัดฟันแน่น ไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น หันหัววิ่งออกไป
หยางฟานไม่ทันจะใส่ใจสิ่งอื่น รีบดึงญาณกลับเข้าสู่ร่าง แล้วควบคุมให้แก่นทองแน่นตัวขึ้น
ไม่ช้า แก่นทองดูดกลืนพลังวิญญาณ แน่นตัวจนสมบูรณ์กลายเป็นแก่นทองเม็ดหนึ่ง
พลังวิญญาณสายสายพุ่งทะยานขึ้นสู่แผ่นฟ้า บิดเกลียวพลังวิญญาณเหนือศีรษะของหยางฟานระเบิดออกในบัดดล
เสียงร้องดังกึกก้อง ห้องลับทั้งห้องสั่นคลอน แม้แต่เซียวหลิงที่เพิ่งดึงญาณกลับก็ยังถูกแรงระเบิกกระแทกจนล้มลงกับพื้น
เมื่อกลับเข้าสู่ร่างของตน ประเดิมแรกนางแค้นเคืองจนเกือบสิ้นสติ แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวหยางฟานก็โล่งใจขึ้นเล็กน้อย