“พวกเราเอ๋ย ร่วมแรงรังควานออกไปพร้อมกันเถิด”
ชายนำพังยศรีดพรึดพาคนที่เหลือพุ่งตรงเข้าหาหยางฟาน
หยางฟานมิได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เหลือบมองเหล่าคนที่ยังดื้อรั้นพุ่งเข้ามา แล้วเอียงศีรษะส่ายเบา ๆ
เขายกมือปลดปล่อยเครื่องรางและเครื่องรางวิเศษออกมาอีกจำนวนมาก ของวิเศษที่หยางฟานพกพามานั้นมิใช่น้อย ตั้งใจจะจัดการระบายทั้งหมดออกมาในคราวเดียว เพื่อกดดันคนตรงหน้าให้ราบคาบ
เป่านับสิบตกลงรอบกายคู่ต่อสู้ แรงกดดันอันกึกก้องแผ่ปกคลุมลงมาทันที เป่าเข็มบินก็เร้าพลังขึ้นตาม
เข็มบินนับพันนับหมื่นดอกพุ่งยิงลงมาพร้อมกันราวฝนกระหน่ำ
เข็มบินนับหมื่นแผ่คลุมฟ้าเมฆา ทัศนียภาพยามนั้นช่างน่าสยดสยองนัก
เข็มบินเต็มฟ้าประสานเครื่องรางและเครื่องรางวิเศษนานัปการกดทับลงมา คนทั้งหลายราวตายในชั่ววูบ หลงเหลือแต่หัวหน้าเท่านั้นที่ยังฝืนสุดชีวิตต้านทานอยู่
ชายนั้นหันหน้ากลับมามองหยางฟาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่? เหตุใดจึงต้องมารบกวนแผนการของข้า”
กล่าวจบ เขาเงยหน้าขึ้นคำรามดังลั่น
ในใจแทบประทุนเป็นไฟ ปรานเป็นแล้วที่ความสำเร็จอยู่เพียงเสี้ยวมือ แต่กลับมีผู้ทันมารุกระหน่างกลาง ทำลายแผนการทั้งสิ้น
หยางฟานสีหน้าเยือกเย็น เบ้ปากยิ้มเบา ๆ
“มิได้มีเหตุผลใดพิเศษ เพียงแต่ข้าเกลียดชังคนเลวทรามไร้ยางอายอย่างเจ้าเท่านั้น”
กล่าวแล้วเขาสองมือแนบหลัง ลอยเคลื่อนเข้าหาคนทั้งหลายอย่างช้า ๆ
มู่หว่านเอ๋อร์เห็นหยางฟานเดินมา ใจหนึ่งเปี่ยมด้วยความขอบคุณ อีกใจหนึ่งก็เกิดความระแวงขึ้นมา
“ขอบพระคุณท่านผู้เยาว์ที่เมตตาช่วยชีวิต ยังมิได้ทราบนามท่านจะขอกราบนบ”