“ขอคารวะท่านพรายมนตร์ทั้งหลาย ไม่ทราบว่าท่านทั้งหลายเรียกข้ามามีธุระใด”
คนทั้งหลายถลึกตามองหยางฟานหนึ่งครั้งแล้วก็ไม่เอ่ยปาก เพียงส่งสัญญาณให้เขาเดินตามอย่างแน่นิ่ง
ชั่วอันยาวนาน หยางฟานเดินตามพวกเขาไปจนถึงใจกลางหุบเขา
กลางหุบเขาปักเต็นท์สำรับง่าย ๆ หลายหลัง มองไปรอบ ๆ ก็เห็นชนเลี้ยงสัตว์นับไม่ถ้วนเดินเข้าออก
เมื่อเห็นหยางฟานเดินมา ชนเลี้ยงสัตว์คนหนึ่งก็โบกมือเรียก
แล้วหยางฟานจึงก้าวเข้าสู่เต็นท์ใหญ่
ใจกลางเต็นท์ใหญ่ พรายมนตร์คนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงนั้น
หยางฟานเดินเข้าไปแล้วกวาดญาณเบา ๆ หนึ่งครั้ง ก็พลันสะดุดใจ พลังบำเพ็ญของพรายมนตร์นี้ที่แท้ไปถึงขั้นสร้างฐานตอนปลายเสียแล้ว
เห็นหยางฟานเข้ามา พรายมนตร์นั้นกวาดสายตามองเขาหนึ่งครั้ง
“โอ้ คนนี้คือผู้ที่องค์หญิงส่งมางั้นรึ?”
“เป็นคำสั่งขององค์หญิงที่ให้ทำเช่นนั้นงั้นรึ?”
มีคนข้าง ๆ เอียงเข้าไปกระซิบข้างหูชายผู้นั้นทันที
พลันเมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายผู้นั้นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วพยักหน้า
“เจ้าทั้งหลายวางใจเถิด เรื่องที่องค์หญิงสั่งไว้ ข้าย่อมรู้ว่าควรกระทำอย่างไร”
ชายผู้นั้นเหลือบมองหยางฟานหนึ่งครั้ง แล้วโบกมือเรียก
หยางฟานเดินเข้าไป
ช่างมันเถิด ก็แค่ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานตอนปลายเท่านั้น เขาย่อมไม่หวาดกลัว
เมื่อหยางฟานเดินไปถึงข้างกายชายผู้นั้น มือของชายผู้นั้นก็คว้าข้อมือของเขาทันที
แล้วกลับหลังล็อกแน่นเอาไว้ ดึงหยางฟานขึ้นมาอย่างแรง
ต่อมาหยางฟานแกล้งทำหน้าตื่นตระหนก อีกมือหนึ่งก็เริ่มรวบรวมพลังยอดสุด