พูดจบ ศิษย์พี่ถงก็ตบไหล่หยางฟานเบา ๆ แล้วเอาเรื่องกระซิบเสียงต่ำอย่างระวังตัว
"ศิษย์น้อง นี่คืองานง่ามที่ดีนัก บนยอดศพภูตนั้นเป็นครั้งคราวยังมีของขวัญมอบกัน บางทีเจ้าอาจได้รางวัลเป็นกอบเป็นกำก็เป็นได้"
ได้ยินดังนั้น หยางฟานหน้านิ่งเรียบ แต่ในใจกลับคิดหาการไม่หยุด
แม้ศิษย์พี่ถงจะพูดฟังดูเพราะเพียงใด แต่ในสายตาของหยางฟาน ยอดศพภูตแห่งนี้ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น ยอดเขานี้คือยอดหลักที่เชี่ยวชาญการหลอมศพภูตโดยเฉพาะ
ครั้งก่อนเขาเคยเห็นจากแผ่นหยกบรรจุวิชาว่าศิษย์บนยอดนั้นล้วนมีหน้าที่หลักคือหลอมศพภูต
ด้วยศพไม่เพียงพอ ศิษย์แห่งยอดศพภูตจึงต้องลงเขาไปขุดสุสานขโมยศพของผู้แข็งแกร่งมาเสริมเป็นครั้งคราว
บัดนี้ศิษย์พี่ถงกลับให้เขาแบกศพขึ้นไป หยางฟานไม่อาจหักเขี้ยวหนอนแก้มได้
"ศิษย์พี่ ข้าไม่มีบำเพ็ญเพียงเลยสักนิด แบกศพขึ้นเขาไปอย่างนี้ คงไม่เหมาะสมกระมล"
ได้ยินดังนั้น ศิษย์พี่ถงส่ายหัวปฏิเสธรัว ๆ
"ไม่ต้องเลย ศิษย์น้อง ข้ามองแล้วเจ้าเหมาะสมนักหนา"
แล้วเขาก็หยิบสมุดเล่มเล็กยัดใส่มือหยางฟาน
"นี่คือเพลงพื้นฐานหนึ่งชุดของสำนักเลือดสังหารเรา เจ้าหยิบไปศึกษาดูได้ ถือเสียว่าเป็นค่าตรากตรำของคราวนี้"
"แม้รากวิญญาณของเจ้าจะต่ำต้อยนัก เป็นรากวิญญาณซ่อนเร้นทั้งห้าธาตุ แต่บางคราวก็ยังพอบำเพ็ญได้"
"คราวนี้ถือเสียว่าช่วยศิษย์พี่ไว้ข้อหนึ่ง ถึงเวลาย่อมไม่ขาดประโยชน์ของเจ้า"