แน่นอน แคมป์ที่อยู่ในสุดก็ห้ามเลือกเช่นกัน เพราะที่นั่นใกล้เต็งหลวงตรงกลางเกินไป
พวกผู้บำเพ็ญแห่งหกสำนักสายเลือดล้วนมีความแปลกประหลาดกันคนละแบบบ้าง
ถ้าบังอาจยั่วโมโหเหล่าผู้สำเร็จแก่นทองจนถูกฟาดประมาทเดียวจนสิ้นใจ ก็ย่อมเป็นเรื่องยุ่งยาก
ดังนั้นหยางฟานจึงเลือกตำแหน่งที่ค่อนไปทางตอนกลาง
ไม่ใกล้เต็งหลวงเกินไป และไม่ใกล้แนวชายขอบเกินไป นับเป็นทางสายกลาง
เมื่อเลือกกระท่อมไม้ได้แล้ว หยางฟานจึงเดินมายังหน้ากระท่อมหลังนั้น
จากนั้นเขาหมุนป้ายที่แขวนอยู่หน้ากระท่อม
เพียงเท่านี้ กระท่อมทั้งหลังก็เป็นของเขา
หยางฟานผลักประตูเข้าไป แต่เพิ่งก้าวเท้าเข้าไปได้ไม่ทันใด คิ้วก็ขมวดแน่นทันที
ไม่ใช่เพราะสิ่งใด ห้องนี้กลับมีกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นยาจับจมูกเข้มข้น
หยางฟานกวาดสายตามองรอบห้องหนึ่งรอบตัว
แม้ห้องจะถูกเก็บกวาดมาแล้วหนึ่งครั้ง แต่เขาก็ยังมองเห็นรอยเลือดอยู่ทั้งบนเตียงและพื้น
เมื่อสายตากวาดผ่าน ม่านเตียงก็ยังมีร่องรอยการฉีกขาด
หัวใจของหยางฟานตกคว่ำลงอย่างไม่มีเสียง
เห็นได้ชัดว่าห้องนี้เคยถูกใครบางคนบุกโจมตีมาก่อน
เขาหมุนตัวอยากถอยออกไปเปลี่ยนไปอีกห้องหนึ่ง
แต่พอรีบเดินมาถึงกระท่อมหลังอื่นและกำลังจะเข้าไป ก็พบว่ารอยเลือดในกระท่อมหลังนี้กว่าหลังแรกอีก
หยางฟานส่ายหน้าเล็กน้อย
ช่างมันเถอะ เลือกของที่เบากว่าระหว่างสองข้อ ก็ยังเลือกหลังเดิมเมื่อครู่ดีกว่า
เขาเดินกลับไปยังกระท่อมหลังเดิม สำรวจรอบ ๆ อีกครั้ง
ระมัดระวังวางของลงอย่างเรียบร้อย นับเป็นการพักพิงชั่วคราว