หยางฟานรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที
“ออกไปค้าขายที่อื่น? หรือว่านอกจากวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนของพวกเราแล้ว ยังมีสถานที่ค้าขายอื่นอยู่แถวนี้อีก?”
ชายผู้นั้นยิ้ม
“ย่อมไม่ใช่แถววังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนของพวกเราหรอก ต้องเดินทางไกลกว่านั้นอีกหน่อย”
พูดจบก็เกริ่นนำให้หยางฟานฟัง
“จากวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนของพวกเรา เดินทางไปทางตะวันออกราว 4,000 ถึง 5,000 ลี้ ที่นั่นมีตลาดซื้อขายแห่งหนึ่งโดยเฉพาะ”
“ค้าขายที่นั่นคึกคักกว่าที่นี่ราวหลายเท่า”
“และข้าเคยไปสำรวจมาก่อน ที่นั่นไม่มีการค้าขายจิ้งจอกหิมะ”
“พวกเราไปที่นั่น ย่อมขายหินวิญญาณได้มากกว่าเดิมแน่นอน”
หยางฟานพยักหน้า
“แล้วศิษย์พี่ตั้งใจจะไปคนเดียวหรือ?”
ชายผู้นั้นพยักหน้า
“ใช่ ตอนนี้ศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกคนต่างพากันหมกมุ่นบำเพ็ญ จะหาเวลาไปค้าขายได้ที่ไหน คราวนี้จึงต้องให้ข้าไปเสียเอง”
หยางฟานรู้สึกใจเต้นวูบ
บนภูเขานี้เขาอยู่มาหลายเดือนแล้ว
ช่วงนี้อาจเพราะเขาเคยลงมือสอนสั่งยอดหินมาก่อน จึงไม่มีผู้ใดจากลานหลักมาก่อกวนอีก
อยู่เงียบสงบนานก็อยากขยับตัว หยางฟานเองก็อยากลงเขาไปท่องเที่ยวบ้าง
คิดได้เช่นนั้น หยางฟานจึงมองไปยังชายผู้นั้น
“ศิษย์พี่ ข้าคิดแล้ว เพราะศิษย์พี่ตั้งใจพาจิ้งจอกหิมะไปค้าขาย งั้นข้าขอร่วมเดินทางไปด้วยคนหนึ่งก็แล้วกัน”
ชายผู้นั้นแปลกใจเล็กน้อย
“โอ้? ศิษย์น้องอยากไปด้วย? อยากร่วมค้าขายด้วยงั้นหรือ?”
หยางฟานพยักหน้า
“ใช่ ศิษย์น้องอยู่บนภูเขานี้จนเบื่อหน่ายเต็มทน”