ไม่มีอย่างอื่น เพราะภายในวังหมื่นแปลงเทียนจีอันกว้างใหญ่นั้น คัมภีร์ทั้งหมดได้หายสาบสูญไปเสียสิ้น เหลือเพียงกล่องหยกธรรมดา ๆ จำนวนหนึ่งกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
เห็นดังนั้น หยางฟานจึงขมวดคิ้วขึ้น
ดูท่าทางว่าข้าวของภายในวังหมื่นแปลงเทียนจีถูกคนปล้นเอาไปจนหมดสิ้นแล้ว
เซียวหลิงเองก็ผิดหวังสุดหัวใจ
ดูเหมือนในอดีตศิษย์ที่เหลือของสำนักเทียนจีได้กวาดเอาทรัพย์ในวังหมื่นแปลงเทียนจีไปจนเกลี้ยง ช่างน่าเกรี้ยวจริง ๆ
ได้ยินดังนั้น ลั่วฉางเหอก็ถอดใจยาว
“ไม่มีทางเลี่ยง อย่างฝั่งปราสาทเกาจางนั้นต้องชำนาญการคำนวณ”
“ส่วนที่นี่หากมีวิธีพิเศษก็บุกเข้ามาได้”
“ฉะนั้นวิชาลับที่นี่ถูกพาไปจึงเป็นไปได้มากที่สุด”
ส่ายหน้าแล้ว ลั่วฉางเหอมองไปยังเซียวหลิงข้าง ๆ
“ไปกันเถอะ เมื่อที่นี้ไม่มีสิ่งที่พวกเราปรารถนา ก็รีบออกจากที่นี่ย่อมดีกว่า”
ได้ยินดังนั้น เซียวหลิงก็กำหนัดขึ้นจนแน่นหมัด แม้ใจจะไม่พอใจ แต่ตอนนี้ก็ไม่มีหนทาง ได้แต่จำต้องถอยออกไปก่อน
จากนั้นนางกระโดดขึ้นสู่อากาศ พาหยางฟานกับคนอื่น ๆ บินพ้นออกไปทันที
เมื่อทั้งหลายออกจากไปแล้ว พวกที่เหลืออีกหลายก๊วนก็ค้นพบว่าไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่ จึงพากันแยกย้ายกันไป
“ต่อไปจะไปที่ใดกัน”
“ต่อไปไปวังหยั่งเห็นเทียนจีนั่นแหละ เล่ากันว่าที่นั่นมีวิชาหยั่งดูโชคชะตา”
“ถ้าได้มาไว้ครอบครอง ต่อไปพวกเราก็อย่างน้อยไม่ต้องกังวลเรื่องดูดาวทำนายชะตาอีก”
“จะหยั่งเห็นเรื่องใดก็หยั่งเองได้ด้วยตนเอง”