หญิงวัยกลางคนผู้นี้แต่งกายอย่างงดงามหรูหรา ดูมีสิริศักดิ์น่าเกรงขามยิ่ง
แต่ด้วยวัยที่ล่วงเลขามาแล้ว จึงยังพอเห็นริ้วรอยละเอียดบนใบหน้า
เมื่อตรวจสอบระดับการบำเพ็ญของอีกฝ่ายจนชัดเจนแล้ว หยางฟานก็รู้สึกเหมือนหัวใจตกลงไปในอก โดยไม่แสดงอาการใด ๆ ให้ค่อย ๆ ถอยหลังไปเบา ๆ สองก้าว
เหตุก็เพราะหญิงผู้บำเพ็ญวัยกลางคนนี้บรรลุถึงขั้นสำเร็จแก่นทองเสียแล้ว
ทั้งสองที่กำลังระดมกันอยู่นั้น ได้ยินเสียงอันน่าเกรงขามก็หยุดลงพร้อมกัน
"เจ้าทั้งสองเป็นเรื่องอะไรกันแน่ ศิษย์ร่วมสำนักกันแท้ ๆ จะฆ่าฟันกันเองได้ยังไง"
หญิงผู้บำเพ็ญวัยกลางคนกล่าวกับทั้งสองด้วยใบหน้าแฝงพลังมาร
เห็นได้ชัดว่านางไม่พอใจการประชันกันเองอย่างยิ่ง
เห็นดังนั้น ผู้บำเพ็ญแซ่หวังที่อยู่ข้าง ๆ จึงตั้งใจจะเอ่ยก่อนใคร
ฉีเพ่ยหลานรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้เจ้าคนแซ่หวังพูดออกไป ความบริสุทธิ์ของนางย่อมหมดสิ้น
นางจึงรีบตะโกนขึ้น
"ขออนุญาตทูลท่านลุงผู้อาวุโส ข้าหนีตายมาได้อย่างยากลำบาก และได้รับคุณชายท่านนั้นช่วยเหลือเอาไว้"
"แต่พอศิษย์พี่หวังเห็นข้า ทั้งยังกล่าวหาว่าข้าได้สละร่างให้ผู้อื่น"
"ท่านยังจะทำลายชื่อเสียงข้า ข้าจะอดทนได้อย่างไร จึงได้ชักกระบี่ออกมา"
ได้ยินเช่นนั้น หญิงผู้บำเพ็ญวัยกลางคนก็หันสายตามามองหยางฟาน
หยางฟานรู้สึกตัวสั่นในใจ รีบก้มกราบคำนับอีกฝ่ายอย่างเคารพ
จ้องมองหยางฟานอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของหญิงผู้บำเพ็ญก็อ่อนลงพอสมควร
เพราะหยางฟานรูปโฉมงดงาม ดูสง่างามมีเสน่ห์