เม็ดยาสร้างฐานอะไรนั้นเขาเตรียมพร้อมมานานแล้ว บัดนี้ระดับการบำเพ็ญก็ได้พอกับข้อกำหนดแล้ว ย่อมลองก้าวเข้าสู่ขั้นสร้างฐานได้
“หวังว่าจะเลื่อนขึ้นสู่ขั้นสร้างฐานได้โดยราบรื่น”
หยางฟานถูมือแรง ๆ อย่างตื่นเต้น ส่วนโจวเผิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตื่นเต้นไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน
หยางฟานเหลือบมองโจวเผิงหนึ่งครั้ง แล้วเอ่ยเสียงเบา
“จริงสิ เจ้าคิดออกยัง ควรใช้อะไรลอบวางยาพิษมันดี”
เมื่อได้ยินคำของหยางฟาน โจวเผิงไอแห้ง ๆ อย่างเก้อเขิน
“เรื่องนี้ข้ายังไม่ได้คิดอะไรออกเลยขอรับ”
เห็นหยางฟานแสดงความไม่พอใจ โจวเผิงรีบอธิบายทั้งบ่นทุกข์ทั้งโทษ
“เจ้านาย เรื่องนี้มิใช่ว่าข้าขี้เกียจพยายามเลยจริง ๆ หากแต่ข้าไม่มีทางกุมขัดสายตาผู้บำเพ็ญสำเร็จแก่นทองได้หรอกขอรับ”
“นั่นคือผู้สำเร็จแก่นทอง ญาณวิญญาณแข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานทั่วไปนักหนา”
“หากหาวิธีกุมขัดเขาไม่ได้ การลอบวางยาพิษก็เท่ากับรนหาที่ตาย”
ได้ยินเช่นนั้น หยางฟานลังเลอยู่ครู่ใหญ่ คิดตรองแล้วจึงเดินไปมารอบจวน
“มันหาทางไม่เหลือเลยจริง ๆ หรือ”
โจวเผิงกัดฟันแน่น
“ขอเจ้านายโปรดประทานเวลาข้าอีกช่วงหนึ่ง ข้าจะคิดหาวิธีให้ได้แน่”
“ก็ได้ งั้นเจ้าก็พยายามคิดเถอะ แต่ก่อนที่หนอนกู่จะหลอมสำเร็จ เจ้าต้องคิดวิธีออกให้ได้”
“ไม่เช่นนั้นสองเราก็ต้องตายกันทั้งคู่”
จากนั้นหยางฟานมองไปยังโจวเผิง
“ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่า ตราบใดที่เจ้าช่วยข้าดี ๆ ข้าย่อมไม่เอาเปรียบเจ้า”
“แต่ถ้าเจ้าไม่ยอมช่วยข้าทำงาน อย่าโทษว่าข้าไม่เกรงใจเจ้า”
“เจ้านายโปรดวางใจ ข้าจะตั้งใจช่วยเจ้าทำงานอย่างแน่นอน”