จากนั้นทั้งหมดก็รีบเดินทางเข้าใกล้ทิศทางที่จานม่านพลังชี้ชวนอย่างระมัดระวัง
ทันใดนั้น ผู้ฝึกสอนก็โบกมือไปทางข้าง ๆ เป็นสัญญาณให้ล้อมกรอบจากสองข้าง
แต่เมื่ออ้อมเข้าไปถึงใจกลางเทือกเขา และค้นพบยอดเขาลูกนั้น ต่างก็ต้องตกตะลึง เพราะพบเพียงกวางตัวหนึ่งถูกมัดทิ้งไว้ตรงนั้น ส่วนหยางฟานนั้นไม่มีวี่แววอยู่เลย
"เกิดอะไรขึ้น ทำไมเป็นกวางล่ะ ข้าชัดแล้วชัดเจนว่าประทับตราไว้บนตัวคนนี้"
ศิษย์แห่งยอดเขาหยวนเฟิงคนหนึ่งพูดไปด้วยความหวาดกลัว
ผู้ประทับตราไว้บนตัวหยางฟานก็คือเขาเอง ไม่คิดว่ากลับถูกนำพามาถึงที่แห่งนี้
"ไม่ดีแล้ว เราถูกหลอกใช้"
ผู้ฝึกสอนแห่งยอดเขาหยวนเฟิงรีบลุกขึ้นทันที
แต่พอดีขณะนั้นเอง ผนึกก็เกิดขึ้นจากรอบ ๆ กักขังพวกเขาไว้แน่นหนา
จากนั้นพวกเขาก็เห็นร่างหนึ่งก้าวออกมาจากด้านข้าง
"เพื่อนสหายทั้งหลายรีบร้อนมาถึงเช่นนี้ มาแล้วก็อย่ารีบจากไปเช่นนั้นสิ ไม่เลือกอยู่พูดคุยกับข้าสักหน่อยหรือ"
พูดจบ หยางฟานก็บิดเส้นบิดสิน้อย
"ว่าแต่ว่า ทั้งหลายมาตามหาข้าด้วยเรื่องอันใดกัน"
หยางฟานมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม แต่แววตากลับเต็มไปด้วยพลังมาร
ชัดเจนว่าหยางฟานไม่มีทางปล่อยให้พวกเขามีชีวิตรอด
ฝ่ายผู้ฝึกสอนโม่กลับส่งเสียงสั่นปนหัวเราะ
"เฮ้ ข้านึกว่าเจ้าเด็กน้อยนี่จะสูงส่งสักเท่าไร"
"ถ้าเจ้าซ่อนตัวอยู่ในค่ายกล เราอาจไม่มีวิธีการอันใด แต่เจ้ากลับปรากฏตัวออกมาเอง นี่มิใช่รนหาที่ตายหรือ"
"สัตว์เดรัจฉานน้อย เมื่อเจ้าโอหังเช่นนี้ ข้าจึงจะส่งเจ้าไปสู่โลกหน้า ให้รู้ซึ้งว่าแผ่นดินนี้กว้างใหญ่เพียงใด"