จากนั้น โจวเผิงก็ทันทีที่ควบคุมหุ่นเชิดกระโดดออกมาจากธงราชมนุษย์ แล้วยกกล่องทั้งสองใบส่งให้หยางฟานอย่างเคารพนบนับ
เมื่อรับกล่องทั้งสองใบไว้ หยางฟานมุมปากเอื้อยิ้มบาง ๆ นี่เป็นหนึ่งในผลได้ครั้งนี้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ไม่รู้ว่าข้างในจะมีสมบัติอะไรติดมาบ้าง
หยางฟานเปิดกล่องหนึ่งใบอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นสิ่งข้างในชัดเจน เขาก็รู้สึกแปลกใจเป็นทิวแรง
ข้างในกล่องบรรจุโล่สีดำที่มีขนาดเพียงเท่าฝ่ามือเท่านั้น
ของเล็ก ๆ ขนาดนี้จะเอาไปทำอะไรได้?
หยางฟานหยิบโล่ขึ้นมาพินิจอย่างละเอียด โจวเผิงข้าง ๆ รีบเอ่ยขึ้นทันที
“เจ้านายอย่าดูถูกโล่นี้เลย ถ้าข้าไม่เหลือบินผิด สิ่งนี้ควรเป็นฝ่าเป่าชั้นต่ำ แถมยังเป็นฝ่าเป่าสายป้องกันอีกด้วย”
“โอ้ ฝ่าเป่าสายป้องกันงั้นรึ”
หยางฟานลองเหวี่ยงมันไปข้างหน้า แต่ฝ่าเป่ากลับไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
“ทำไมถึงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยล่ะ?”
ได้ยินดังนั้น โจวเผิงที่อยู่ข้าง ๆ จึงทำได้แต่ไอใหญ่หนึ่งครั้ง
“เจ้านาย ตอนนี้เพิ่งไต่ถึงขั้นสร้างฐาน จะไปบังคับฝ่าเป่าได้อย่างไรกัน?”
“ก็ว่าได้”
หยางฟานพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ฝ่าเป่าต้องการผู้บำเพ็ญที่สำเร็จแก่นทองขึ้นไปจึงจะบังคับได้ อย่างเขาที่อยู่แค่ขั้นสร้างฐาน แม้ถือฝ่าเป่าไว้ก็หาได้ใช้ประโยชน์ไม่
เห็นดังนั้น หยางฟานจึงได้แต่ส่ายหัวอย่างจำใจ
“เอ๊ะ มีของวิเศษอยู่ในมือแท้ ๆ กลับใช้ไม่ได้ ทรมานชะมัดจริง ๆ”
เขาเก็บฝ่าเป่าไว้ชั่วคราว แต่คราวนี้ไม่ได้เก็บลงถุงมนต์เก็บของ หากเก็บลงไปในวงแหวนทองคำทรงกลมนั่นแทน