เสียงคำพูดพึงจบลง ชายคลุมดำก็ทำท่าออกปราบทันที นางยกฝ่ามือขึ้นอย่างรวดเร็ว เครื่องรางสีดำหลายใบปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ
“ไปเถิด ที่รักข้า”
ชายคลุมดำโยนเครื่องรางสีดำหลายใบออกไป เครื่องรางเหล่านั้นลอยขึ้นกลางอากาศแล้วลุกไหม้ราวกับเปลวเพลิง
ไม่ช้า ฝ่าอีกาสีดำพ่นหมอกดำออกมาทีละตัว สองออกมาจากเครื่องรางที่ลุกไหม้
จากเครื่องรางใบเดียวมีอีกาผุดออกมาได้หลายตัว แค่เพียงชั่วยาม บนฟากฟ้าก็รวมตัวอีกาดำสนิทเป็นสิบตัว
อีกาดำเหล่านี้ส่งเสียงร้องน่าหูหนวก พร้อมพุ่งดิ้นลงมือยังหยางฟาน แปรบรรจบก็ล้อมหยางฟานไว้เป็นชั้นเป็นวง
“นี่มันอะไรกันแน่?”
หยางฟานสับสนเต็มใจ ของพวกนี้ช่างต่างจากเครื่องรางวิเศษทั่วไปราวฟ้ากับดิน
เครื่องรางวิเศษเมื่อปลุกพลังแล้วส่วนใหญ่จะแปลงร่างเป็นอาวุธนานาชนิด แต่เขาไม่เคยเห็นเครื่องรางวิเศษที่ปลุกสิ่งมีชีวิตออกมาได้เลยสักครั้ง
หยางฟานกระชับเครื่องวิญญาณชั้นเยี่ยมในมือแน่น จับตามองอีกาที่กำลังพุ่งลงมารอบด้านอย่างระแวง
ชายคลุมดำหัวเราะเบา ๆ
“เฮ้ ไม่ต้องมองมากหรอกหนุ่มน้อย สิ่งนี้มิใช่เครื่องรางวิเศษ หากแต่เป็นเครื่องรางที่หลอมขึ้นจากสิ่งมีชีวิตเป็น ๆ”
“ทุกใบมิได้เพียงขังวิญญาณของสัตว์ที่ถูกสังหารระหว่างหลอมไว้เท่านั้น ยังผนึกพลังชีวิตภายในร่างสัตว์เหล่านั้นไว้อีกด้วย”
“อีกาเบื้องหน้าเจ้าทั้งหมด ต่างมีพลังรบเต็มที่ตอนยังมีชีวิตของสัตว์เหล่านั้น ทั้งพลังชีวิตและวิญญาณครบถ้วน พลังจึงโดดเด่นรุนแรงนัก เจ้ามิใช่คู่มือของมันหรอก”