เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น หยางฟานกลับเต็มไปด้วยความงุนงง
"ท่านอาจารย์ ทำไมจำต้องให้ศิษย์ไปที่นั่นด้วยเล่า"
หยางฟานเต็มไปด้วยข้อสงสัย ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเสวี่ยหมิงจำต้องให้เขาไปเอง
คำพูดจบลง เขาก็เห็นสีหน้าของเสวี่ยหมิงเริ่มเคร่งเครียดลงทีละน้อย
เห็นเช่นนั้น หยางฟานรีบเอ่ยต่อทันที
"ท่านอาจารย์ ศิษย์ย่อมเต็มใจปฏิบัติตามคำสั่งของท่านไปหยิบสิ่งของนั้นอยู่แล้ว"
"เพียงแต่ใจยังแปลกใจยิ่งนัก จึงอยากจะถามให้ชัดเจนว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"
เสวียนหยางที่อยู่ข้าง ๆ ส่งเสียงหึหึเย็นชาออกมา
"เหตุผลมันง่ายนัก ไม่มีอะไรซับซ้อน"
"สถานที่แห่งนี้แท้จริงคือพื้นที่บททดสอบของสำนักเสวียนหยวน"
"ผู้บำเพ็ญที่มีร่างกายพิเศษเท่านั้น จึงจะเข้าใกล้แท่นบูชานี้ได้"
"ส่วนคนอื่น แม้ครึ่งก้าวก็ไย่ยื่นไม่ได้"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางฟานยังคงเต็มไปด้วยข้อสงสัย
"ท่านอาจารย์"
"ศิษย์มีเพียงรากวิญญาณซ่อนเร้นวิถีห้าธาตุ นับอย่างไรก็นับไม่ได้ว่าเป็นผู้มีร่างกายพิเศษไม่ใช่หรือ"
เสวียนหยางข้าง ๆ ขบไม่ได้ หัวเราะครวญออกมาเสียงดัง
"ข้ายังแปลกใจว่าเมื่อคราก่อนเจ้าไม่ยึดร่างมันเสียตรง ๆ ได้ยังไง"
"ที่แท้ก็เลือกของโน่นที่มีแต่อัจฉริยะธรรมดา ๆ ไว้เอง"
"รากวิญญาณซ่อนเร้นวิถีห้าธาตุ นับแต่โบราณคือร่างกายที่ไร้ค่าที่สุดในวิถีการบำเพ็ญ เรียกว่าเป็นแก่นแห่งร่างไร้ค่ายังไม่เกินเลย ก็ถือว่าพิเศษจริงอยู่หรอก"
"เขาพูดถูกต้อง"
เสวี่ยหมิงตัดบทเสวียนหยางด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วหันไปอธิบายกับหยางฟาน