กานลู่ที่อยู่ข้าง ๆ สูดลมหายใจลึก คิ้วขมวดมุ่งครุ่นคิด
“ข้าเห็นเป็นวิชาทวน แต่ยังไม่สำเร็จแก่นทอง จึงมองวิชาทวนนั้นได้ไม่แม่นนัก”
“แต่รายละเอียดโดยคร่าว ๆ ก็ยังพอมองเห็นได้บ้าง”
ว่าแล้วนางก็คว้าทวนยาวที่วางอยู่ข้าง ๆ แล้วลงมือแสดงวิชาทันที
เมื่อเทียบกันแล้ว วิชาทวนที่กานลู่แสดงออกมานั้นยังมีข้อบกพร่องอยู่มาก
แต่แม้เห็นได้เพียงเศษเสี้ยวเท่านี้ ก็ช่วยให้มองออกได้ว่าวิชาทวนนี้ไม่ธรรมดาเลย
จากนั้นทุกคนก็สบตากันด้วยความตกใจเล็กน้อย
หยางฟานเข้าใจในใจทันที ดูเหมือนมายาในสถานที่แห่งนี้จะแปลกเป็นพิเศษ
สิ่งที่แต่ละคนมองเห็นนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
เห็นดังนั้น เซียวหลิงที่อยู่ข้าง ๆ จึงเดินไปมาอย่างไม่หยุดยั้ง
“แล้วมันควรจะเป็นอะไรกันแน่? เป็นวิชาหมัด วิชากระบี่ หรือวิชาทวนกันแน่ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาแบบนี้ ช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน”
แล้วนางก็เปลี่ยนสายตามองไปที่หยางฟาน
“เจ้าเห็นเป็นอะไร?”
“ข้าเห็นเป็นวิชาหมัด”
หยางฟานตอบอย่างสุจริต
แล้วเขาก็ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ตั้งท่าม้าเต็ม แล้วออกหมัดแสดงวิชาหมัดออกมาหลายชุด
เมื่อเห็นวิชาหมัดอันประณีตของหยางฟาน อีกฝ่ายต่างเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย
ครานี้พวกเขาเชื่อสนิทใจแล้วว่า สิ่งที่ทุกคนมองเห็นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
คิดถึงตรงนี้ เซียวหลิงจึงหันไปมองกลุ่มคนอีกฝ่ายที่อยู่ข้าง ๆ แล้วเอ่ยถามขึ้นทันที
“พวกเจ้าฝั่งนั้นเห็นเป็นอะไร?”
ชั่วขณะนั้นคนฝ่ายนั้นต่างจ้องมองเซียวหลิงอย่างระแวงระไว ไม่มีใครอยากพูด
ต่อมาเมื่อเซียวหลิงเล่าสถานการณ์ฝั่งตนให้ฟัง คนอีกฝ่ายก็สบตากันครู่หนึ่ง แล้วต่างพูดความจริงขึ้นมาบ้าง