หัวหน้าโจวจัดการเรื่องนี้ได้รวดเร็วจริง ๆ
หลังหยางฟานพูดจบได้ไม่นาน หัวหน้าโจวก็เปลี่ยนรายชื่อผู้ถูกเลือกให้เรียบร้อย
“พรุ่งนี้เช้าไปรวมตัวกันที่ลานกลางสำนัก แต่ศิษย์พี่ก็ระวังตัวด้วย”
“ในภูเขามีสัตว์วิญญาณอยู่มากมาย หากศิษย์พี่บาดเจ็บขึ้นมาก็คงไม่ดี”
หัวหน้าโจวพูดอย่างกระตือรือร้น พลางยื่นขวดยาไล่สัตว์ให้
“ศิษย์พี่หยาง นี่คือยาไล่สัตว์ที่พวกข้าซึ่งเป็นคนรับใช้ใช้กันเป็นประจำเวลาเข้าภูเขาในแต่ละปี ข้างนอกไม่มีขาย เป็นของที่พวกเราคนรับใช้เก็บสะสมกันไว้ ขอถวายให้ศิษย์พี่”
“โอ้ มีของแบบนี้ด้วยหรือ?”
หยางฟานรับของมาแล้วพยักหน้า
“ขอบใจ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกขอรับ ศิษย์พี่ยอมใช้ก็นับเป็นเกียรติของข้าแล้ว”
รุ่งเช้าวันต่อมา ฟ้าเพิ่งสาง หยางฟานก็ไปหาเสี่ยวเฮยก่อน
หลังจากกินเนื้อสัตว์อสูรแล้ว เสี่ยวเฮยก็โตขึ้นอีกหนึ่งรอบจริง ๆ เห็นได้ชัดว่ามันกำลังพัฒนาไปในทิศทางของสัตว์อสูร
“ถึงตอนนั้นข้าคงพาเจ้าไปด้วยไม่ได้ แต่เจ้าไปสำรวจสถานการณ์ในภูเขาล่วงหน้าให้ข้าหน่อยได้ หาที่ปลอดภัยไว้บ้าง”
จมูกของเสี่ยวเฮยไวกว่าใคร มันอยู่ในภูเขาย่อมตรวจพบอันตรายได้ล่วงหน้าแน่นอน
เมื่อกำชับเสี่ยวเฮยเสร็จ มันก็วิ่งมุ่งหน้าไปยังเทือกเขาใกล้ ๆ ทันที
หลังเสี่ยวเฮยวิ่งไปไกลแล้ว หยางฟานก็รีบมุ่งหน้าไปยังลานของอารามชิงอวิ๋น
ลานของอารามชิงอวิ๋นตั้งอยู่เชิงเขา
เมื่อหยางฟานไปถึง ก็มีคนรับใช้ไม่น้อยรออยู่ในลานแล้ว
ท่ามกลางคนรับใช้ที่สวมชุดคลุมสีเทา เสื้อคลุมสีขาวของหยางฟานโดดเด่นเป็นพิเศษ
หลายคนมองมาอย่างสงสัย
หยางฟานเพิ่งเข้ามาใหม่ คนส่วนใหญ่จึงไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ครู่เดียวเสียงพูดคุยก็ระงมไปทั่ว
หยางฟานเมินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น ยืนอยู่ด้านข้างอย่างสงบนิ่ง
ขณะนั้นเอง เด็กหนุ่มคนหนึ่งก็เบียดฝูงชนเข้ามา
“ศิษย์พี่หยาง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
เด็กหนุ่มคนนี้ยังมีน้ำมูกย้อย ยิ้มทะเล้นพลางมองหยางฟาน
“เจ้าเป็นใคร...?”
หยางฟานรู้สึกประหลาดใจ เพราะไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเด็กหนุ่มตรงหน้าเลย
“ศิษย์พี่หยางลืมแล้วหรือ? ข้าคือคนที่มีรากวิญญาณห้าสายไง พวกเราขึ้นเขามาพร้อมกัน”
หยางฟานนึกขึ้นได้ รีบพยักหน้า
“ใช่ ข้านึกออกแล้ว เจ้าชื่อเย่เฉินใช่หรือไม่?”