“ขอบคุณมากนัก”
รับยาอมฤทธิ์ที่ฉีเพ่ยหลานส่งให้ หยางฟานก็พึงพอใจใจอย่างหาที่ติมิได้
ฉีเพ่ยหลานแม้แต่ละวันจะกินยาเทววิญญาณจำนวนมหาศาล แต่นางก็ควบคุมมือได้อย่างพอดีพริ้ง
นางมิได้รินกินยาอมฤทธิ์เหล่านั้นลงทั้งหมดในคราวเดียว
ส่วนของหยางฟานนั้น นางก็แทบมิได้แตะต้อง ทำให้หยางฟานพอใจเป็นอย่างยิ่ง
บัดนี้ยาเทววิญญาณเชื่อมเสร็จสิ้นทั้งหมดแล้ว ยาอมฤทธิ์ที่หยางฟานต้องใช้ในการบำเพ็ญต่อไปอย่างน้อยก็ไม่ขาดมือ
ดังนั้น หยางฟานจึงกล่าวขอบคุณฉีเพ่ยหลานทันทีเป็นครั้งแรก
ได้ยินดังนั้น ฉีเพ่ยหลานยิ้มบาง นางลูบมวยผมของตนเบา ๆ แล้วจึงเงยหน้ามองหยางฟาน
“ที่จริงแล้วท่านหนุ่ม ผู้ที่ควรขอบคุณคือข้าหากแม้น ข้าได้เพียงเชื่อมยาอมฤทธิ์เท่านั้นเอง”
“แต่ท่านหนุ่มกลับแบ่งยาอมฤทธิ์ที่เชื่อมสำเร็จให้ข้าครึ่งหนึ่ง ข้าจึงซาบซึ้งในบุญคุณเหลือเกิน”
วัตถุดิบล้วนหยางฟานจัดหามาให้ นางเพียงหลอมยาก็ได้แบ่งครึ่งหนึ่ง ย่อมเป็นคุณประโยชน์อันใหญ่หลวง
ได้ยินดังนั้น หยางฟานยิ้มแล้วโบกมือเบา ๆ
“มิเป็นไร ข้าแม้มีเชื้อยาอยู่ในมือ ก็มิรู้จักวิธีเชื่อมเลย วางไว้ก็เท่าทิ้งเสีย ย่อมสูญเปล่าแน่นอน”
“เมื่อนางท่านมีฝีมือเช่นนี้ ยาอมฤทธิ์เหล่านี้มอบให้นางท่านย่อมสมควรแล้ว”
ได้ยินเช่นนั้น ฉีเพ่ยหลานก็เชิดจมูกงามขึ้นอย่างภาคภูมิ เห็นได้ชัดว่านางเชื่อมั่นในฝีมือการหลอมยาของตนเป็นทุนเดิม
มองดูฉีเพ่ยหลานอันงดงามน่ารัก ในใจหยางฟานบังเกิดแรงกระเพื่อมใคร่รู้ขึ้นมาโดยกะทันหัน
เขาไม่อาจกลั้นยืดได้ ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว มายืนตรงหน้าฉีเพ่ยหลาน