ว่าแล้วหยางฟานก็ชักกระบี่ออกจากฝัก ทับคอนางผู้บำเพ็ญหญิงไว้ ท่าทีของเขาดูเหมือนจะฟันลงเมื่อไรก็ได้
เห็นดังนั้นนางผู้บำเพ็ญสั่นไปทั้งตัว แต่พอระลึกถึงคำตักเตือนของนางฟ้าร้อยดอกที่บอกนางไว้ก่อนหน้า นางจึงสูดลมหายใจลึก ๆ
"เจ้าปล่อยข้าก่อน ข้ามิได้มีเจตนาร้ายต่อเจ้า"
ได้ยินดังนั้น หยางฟานส่ายหน้า
"มีหรือไม่มีเจตนาร้ายไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือเจ้าตามข้ามาทำไม"
ความอดทนของหยางฟานใกล้จะหมดลง ความน้อยของเขาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา
หากนางผู้บำเพ็ญยังไม่ยอมสารภาพอย่างตรงไปตรงมา เขาก็ไม่ว่าอะไรที่จะสังหารนางทิ้ง แล้วรีบจากไปจากที่แห่งนี้ทันที
เมื่อถึงตอนนั้นเขาจะหลบหนีกลับเข้าไปในถ้ำแห่งเดิม ไม่ต้องสงสัยว่าพวกมันหาตัวเขาไม่เจอแน่
เห็นว่าความประสงค์สังหารของหยางฟานเริ่มเปล่งออกมา นางผู้บำเพ็ญก็รู้ดีว่าปิดบังต่อไปไม่ได้ จึงกัดฟันแน่น แล้วสารภาพอย่างตรงไปตรงมา
"ที่ข้าตามท่าทางมานั้นมิได้มีเจตนาร้ายจริง ๆ"
"ความจริงแล้ว เหตุที่ข้าต้องตามท่า ก็เพราะท่านหญิงผู้เป็นนายของข้าอยากพบหน้าท่าสักครั้ง"
"ข้าจึงต้องตามท่ามาตลอดทาง"
"ท่านหญิงของเจ้าอยากพบข้า."
หยางฟานขมวดคิ้วแน่นด้วยความประหลาดใจ
"ข้ากับนางฟ้าร้อยดอกไม่เคยมีข้อพันพัวกันมาก่อน เธอจะพบข้าไปทำไม"
หยางฟานจ้องสำรวจอีกฝ่ายด้วยความสงสัย แล้วส่ายหน้าปฏิเสธรัว ๆ
"เจ้าไม่ได้มาหลอกข้าใช่หรือไม่"
ว่าแล้วหยางฟานก็มองอีกฝ่ายด้วยแววตาไม่เป็นมิตร
เห็นดังนั้นนางสะบัดหัวปฏิเสธรัว ๆ
"ไม่หรอก ข้าจะกล้าหลอกท่าได้อย่างไร"