ทันใดนั้นกระดูกทั่วร่างของชายผู้นั้นก็ส่งเสียงดังกร๊วกจ๋าบ
จากนั้นขาของเขาก็ถูกแรงมหึมาบิดงอลงตรงหน้า
ชายผู้นั้นร้องลั่นด้วยความทรมาณ แล้วเงยหน้ามองผู้อาวุโสเสวียนจิ้งอย่างเจ็บปวด
“เสวียนจิ้ง ข้ายอมรับผิดแล้ว เจ้ายังจะไม่ยกโทษให้ข้าอีกหรือ!”
ได้ยินคำบ่นอุบาทว์นั้น หยางฟานพลันส่งเสียงหึหึเย็นชา
“ถ้าเป็นอาจารย์ของเจ้าที่ต้องการหักขาเจ้าสักข้าง เจ้ายังกล้าพูดเช่นนี้อีกหรือ”
ชายผู้นั้นพูดไม่ออกสักคำ
“ขี้ข้าเกาคนเก่งกลัวคนจนถึงเพียงนี้ ยังกล้าอ้อนวอนอีกเชียวหรือ อาจารย์ ถ้าจะให้ข้าพูด ควรหักขาอีกข้างของมันซะเลยจะดีกว่า”
แค่คำเหล่านั้น ชายผู้นั้นก็ตกใจจนวูบวาบ
เขากระแทกหัวลงกับพื้นไม่หยุดต่อหน้าเสวียนจิ้ง
“ข้าผิดแล้ว ขอวอนผู้อาวุโสให้อภัยข้าสักครั้ง ขอวอนผู้อาวุโสให้อภัยข้าสักครั้งเถิด”
เขาอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง
เห็นสภาพเช่นนั้น ความเมตตาก็ผุดขึ้นในใจของเสวียนจิ้ง
เขาสูดลมหายใจลึก แล้วชี้ไปข้างหน้า
“วันนี้เป็นเพียงการลงโทษสักหน่อยเพื่อสั่งสอน ถ้าเจ้ายังกล้าอวดดีไร้มารยาวอีก ต่อจากนี้ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าอะไรคือฟ้าสูงแผ่นดินกว้าง”
พูดจบ เสวียนจิ้งก็ส่งเสียงหึหึเย็นยะเยือก
ชายผู้นั้นรีบพยักหน้าปังปังอย่างจนตรอน สัญญาว่าจะไม่กล้าไร้มารยาทต่อหน้าเสวียนจิ้งอีกเด็ดขาด
จัดการเช่นนี้แล้ว เสวียนจิ้งจึงหันไปมองหยางฟานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“ไปกันเถิด เราเข้าไปข้างใน”
“รับทราบ อาจารย์”
หยางฟานพยักหน้า แล้วเดินตามเสวียนจิ้งมุ่งหน้าสู่โถงใหญ่
ขณะนั้นเอง ศิษย์ผู้นั้นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เขาส่งสายตาเป็นพิษมองเสวียนจิ้งกับหยางฟานอย่างเกลียดชัง ก่อนจะขยุ้มพลิ้วบินหนีไปทางไกลอย่างคนเจ็บป่วย