ทันทีที่เห็นเฒ่าเต๋า หยางฟานก็พยายามสุดชีวิตกดข่มความหวาดกลัวในใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา
“คารวะท่านผู้เฒ่าเต๋า!”
เฒ่าเต๋าเดินเข้ามา แล้วปิดประตูตามหลังอย่างง่ายดาย
“เอาล่ะเจ้าหนู เล่าให้ท่านเต๋าฟังซิ ที่อารามชิงอวิ๋นเป็นอย่างไรบ้าง ได้จี้หยกมาหรือยัง สุสานกระบี่........”
พูดยังไม่ทันจบ เฒ่าเต๋าก็มองเสื้อผ้าบนตัวหยางฟานแล้วสีหน้าก็มืดลง
“ไฉนเจ้ายังสวมชุดคนรับใช้อยู่ ข้าไม่ได้ให้ป้ายทะยานเซียนเจ้าไปหรือ มีป้ายทะยานเซียนอยู่ในมือ เหตุใดเจ้ายังเป็นได้แค่คนรับใช้?”
สายตาของเฒ่าเต๋ายิ่งเยือกเย็นขึ้นทุกที
เหงื่อเย็นซึมออกมาจากแผ่นหลัง หยางฟานกลืนน้ำลายอึกหนึ่งด้วยความตึงเครียด
“ท่านผู้เฒ่าเต๋า ข้าไม่ได้เป็นศิษย์อารามชิงอวิ๋น ตอนนี้เป็นเพียงคนรับใช้ของแดนเม็ดยา.......”
“อะไรนะ!”
“เจ้าถังข้าวนี่ นั่นมันป้ายทะยานเซียนเชียวนะ แต่เจ้าถังข้าวอย่างเจ้ากลับเป็นได้แค่คนรับใช้ ข้าจะเก็บเจ้าไว้ทำไม!”
เฒ่าเต๋าโมโหจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ พุ่งเข้ามาคว้าปกเสื้อของหยางฟานไว้
พูดตามจริง ถ้าไม่ใช่เพราะในมือเขามีป้ายทะยานเซียนเหลืออยู่แค่แผ่นเดียว เขาอยากจะตบหยางฟานให้ตายคาฝ่ามือไปแล้ว
“ท่านผู้เฒ่าเต๋าไว้ชีวิตด้วย เรื่องนี้โทษข้าไม่ได้ ข้าก็ถูกบีบจนไม่มีทางเลือก”
หยางฟานรีบร้องออกมา แล้วเล่าเรื่องราวต้นสายปลายเหตุทั้งหมดโดยไม่ปิดบัง
รอจนหยางฟานเล่าเรื่องทั้งหมดจบ เฒ่าเต๋าก็โกรธจนกำหมัดแน่น
“เฒ่าหน้าไม่อาย กล้าดียังไงมาชิงป้ายทะยานเซียนของข้า”
โกรธอยู่นานกว่าครึ่งวัน เฒ่าเต๋าจึงค่อยสงบลง
“ช่างเถอะ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องเป็นเช่นนี้ ใครใช้ให้ข้าไม่มีป้ายทะยานเซียนเหลือเฟือ”
เฒ่าเต๋าบ่นพึมพำอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะกวาดตามองหยางฟาน
“คนรับใช้ก็คนรับใช้ แม้จะยุ่งยากขึ้นหน่อย แต่งานก็ยังทำได้”
“เล่ามาซิ ตอนนี้งานที่ข้าสั่งไปถึงไหนแล้ว?”
หยางฟานจึงทำได้เพียงเล่าเรื่องคร่าว ๆ อย่างกำกวมคลุมเครือ
เขาไม่กล้าบอกว่ายังไม่เคยไปทางสุสานกระบี่เลย ได้แต่พูดกำกวมว่ากำลังหาวิธีเข้าใกล้ที่นั่น แต่ตอนนี้ยังไม่สำเร็จ
ฟังอยู่ครู่ใหญ่ สีหน้าของเฒ่าเต๋าก็ดำทะมึนลงจนถึงที่สุด