ชั่วขณะหนึ่ง หยางฟานแทบลุกขึ้นไม่ได้เลย
แต่ความเจ็บปวดนี้ก็มิได้ยาวนานนัก
ไม่นานนัก หยางฟานก็รู้สึกว่าบริเวณหน้าผากของตนกลับมาสงบดังเดิมอีกครั้ง
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
หยางฟานรีบมองไปยังหน้าผากของตนเอง
ทันใดนั้น เขาก็เห็นว่าดวงตาของงูเขียวตาฟ้าสามดอกที่หน้าผากตนนั้นได้หายไปเสียแล้ว
สิ่งที่ปรากฏขึ้นมาแทนที่ คือลูกตาสีดำที่ลึกล้ำไม่อาจมองเห็นถึงก้นบึง
มองดูดวงตาดำนั้น สีหน้าของหยางฟานเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาหลายครั้ง
ช่างประหลาดนัก ดวงตาของงูเขียวตาฟ้าสามดอกสามารถมองทะลุสิ่งลวงตาได้ นับว่าเป็นดวงตาเดี่ยวชั้นแนวหน้าระดับสูงสุดแล้ว
แต่ทำไมถึงต้านทานไม่ได้เลยต่อหน้าดวงตานี้
หยางฟานสีหน้าไม่พลใจทนิ่งลง รีบขมวดคิ้วทันที ก็ไม่รู้ว่าลูกตานี้มีสรรพคุณอันใด
จากนั้นหยางฟานจึงลองใช้เลือดแก่นในกายของตนเอง เพื่อสร้างสายสัมพันธ์กับลูกตานี้
เพราะหากดวงตานี้เพียงอาศัยอยู่กับตัวเขาเหมือนปรสิต ก็จะเป็นเรื่องยุ่งยากเสียแล้ว
โชคดีที่เมื่อเลือดแก่นของหยางฟานสัมผัสกับลูกตานั้น เขาก็ค่อยลดความกังวลลงบ้าง
เขาสามารถบังคับบัญชาดวงตานี้ได้ดั่งแขนของตนเอง
จากนั้นหยางฟานก็ลืมดวงตานั้นออกทันที สำรวจมองไปรอบ ๆ หนึ่งรอบ
ต่อมา หยางฟานก็เห็นภาพที่ทำให้เขาตะลึง
ทอดสายตาไปยังป่าไม้ด้านหน้า สายตาของเขากลับมองทะลุก้อนหินขนาดมหึมาที่อยู่เบื้องหน้าไปได้
เห็นได้ถึงในหินก้อนนั้นซ่อนหินวิญญาณเม็ดหนึ่งอยู่โดยตรง
เห็นเช่นนั้น หยางฟานก็ตกใจ
มิคิดว่าที่นี่จะกลายเป็นแร่หินวิญญาณเสียนี่
ทันใดนั้นหยางฟานก็รีบตบหัวตัวเองเบา ๆ
ไม่ใช่ ตนเองมองทะลุเปลือกหินก้อนนี้ เห็นตรงไปยังสิ่งที่อยู่ข้างในได้อย่างไรกัน