ได้ยินถ้อยคำนั้น หยางฟานก็ขว้างสายตาใส่โจวเผิงหนึ่งครั้ง แล้วส่ายหัวอย่างเย็นชา
“เจ้าหยุดประจบประแจงอันน่าเบื่อหน่ายนี้เสียที ข้าไม่กินเล่ห์เหลี่ยมของเจ้าหรอก”
ได้ยินดังนั้น โจวเผิงก็ยิ้มเจื่อน ๆ ไม่กล้าพูดอะไรเพิ่ม
แล้วเขาจึงเอ่ยเสียงเบา
“เจ้านาย ตอนนี้ของสมควรได้มาแล้วใช่หรือไม่”
ได้ยินดังนั้น หยางฟานพยักหน้า
“ใช่ ของได้มาแล้วจริง แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ใช่ที่ปลอดภัยอะไรนัก ต้องรีบหาวิธีหลบหนีออกจากที่นี่ให้ได้”
แล้วหยางฟานก็มองกวาดรอบด้าน
โชคดีที่ถูกพวกนั้นพาตัวมาที่นี่ คนเหล่านั้นไม่รู้ความจริงเรื่องอัตลักษณ์ที่แท้จริงของเขา หยางฟานจึงไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น
หลังกวาดตามองรอบกายแล้ว หยางฟานก็โบกมือ ธงราชันมนุษย์ปรากฏขึ้นในมือ
จากนั้นเขาให้โจวเผิงเก็บมันเข้าไป แล้วรีบพุ่งหนีออกไปไกลทันที
ขณะที่หยางฟานบินจากไป เบื้องหลังที่เหมืองแร่ การสังหารกลับดุเดือดอย่างหาที่เปรียบมิได้
ทั้งสองฝ่ายที่ปะทะกันที่เหมืองแร่ต่างปรารถนาจะแยกย้ายกันไปและหยุดทัพชั่วคราว แต่ต่างฝ่ายต่างกลัวอีกฝ่ายจะผิดคำพูด จึงต้องฝืนใจสู้ต่อไป
ส่วนผู้บำเพ็ญไร้สังกัดที่พุ่งทะยานเข้ามาจากภายนอก เมื่อเห็นดังนั้นก็ฉวยโอกาสลอบกินประโยชน์ในความวุ่นวาย เข้าร่วมสงครามทันที
ชั่วขณะนั้นสามฝ่ายปะทะกันมั่วซั่ว สถานการณ์เลือดสาดอย่างหาที่เปรียบมิได้
โชคดีที่ตอนนี้หยางฟานจากที่นี่ไปแล้ว ต่อการสังหารหมู่ที่นี่เขาก็ไม่มีความสนใจอะไร
บินต่อเนื่องไปกว่าพันลี้ หยางฟานจึงชะลอลง
ถึงตอนนี้ หยางฟานจึงได้โล่งใจ