“อะไรนะ?”
ประมุขก๊กปลาวาฬยักษ์มองประมุขก๊กแมงป่องแมงปีนที่ปรากฏตัวตรงหน้า ชักโกรธเกรี้ยวจนตัวสั่น
“มู่ชิง ถ้าเจ้ากล้าขวางข้า ข้าจะไม่ยกโทษให้เจ้าเป็นแน่”
เมื่อได้ยินดังนั้น มู่ชิงกลับหัวเราะออกมา
“งั้นถ้าข้าขวางเจ้าแล้ว เจ้าจะทำอะไรข้าได้?”
แล้วเขาก็ชี้ไปยังอีกฝั่ง
“วันนี้เป็นวันของรุ่นเยาว์ที่ได้ประลองกัน พวกเราผู้เฒ่าผู้แก่ตามธรรมเนียมไม่ควรลงสนาม เจ้าละเมิดกฎแล้ว”
ได้ยินคำนี้ ประมุขก๊กปลาวาฬยักษ์กระชับหมัดแน่น
“ตอนนี้ไหนจะได้คิดมาก เจ้าไม่รู้หรอกว่าคนนี้เป็นใคร ข้าบอกเจ้าแค่ข้อเดียว คนนี้เป็นคนที่ทุกก๊กในแถบนี้ไม่มีใครกล้าทำให้ขุ่นเคือง ถ้าเขาเกิดอันตรายขึ้นมา พวกเราทุกคนต้องพินาศย่อยยับกันทั้งหมด”
ฟังแล้ว มู่ชิงเงยหน้าขึ้น
“แล้วจะเป็นยังไง? ถ้าพินาศก็พินาศไปเป็นของเจ้า จะเกี่ยวอะไรกับข้า?”
พูดไปเขาก็หัวเราะอย่างเอาใจชอบไปด้วย
“ส่วนเจ้าน่ะ ก็ขอให้เจ็บตัวน้อยที่สุดเถอะ”
จากนั้นเขาก็ฉุดรัดประมุขก๊กปลาวาฬยักษ์ไว้แน่น ในสายตามู่ชิง ขอเพียงรั้งประมุขก๊กปลาวาฬยักษ์ไว้ได้
ด้วยพลังของหยางฟานแล้ว ย่อมจัดการชายคลุมดำคนนั้นได้ในทันที
แท้จริงดังที่คิด เมื่อเขารั้งประมุขก๊กปลาวาฬยักษ์เอาไว้จนฝ่ายนั้นไม่มีทางช่วยคนสำคัญได้ หยางฟานก็ได้ฟันเครื่องรางวิญญาณลงไปด้านล่างอย่างเด็ดขาด ขวานยักษ์ร่วงจากอากาศลงมา
“ไม่!”
ชายคลุมดำพยายามหนีไปไกลที่สุดเท่าที่จะไหว แต่เขารับรู้ได้ถึงภัยคุกคามมหาศาลจากด้านหลัง เมื่อเห็นว่าหนีไม่รอด ชายผู้นี้จึงหันกลับมาต้านอย่างหวาดระทึกเท่านั้น