"สิ่งนี้ก่อตัวขึ้นจากวิญญาณอาฆาตจำนวนมาก แม้ร่างกายของพวกมันจะสลายหายไปแล้ว แต่ความแค้นขุ่นข้องหมองใจยังคงหลงเหลืออยู่"
"ใต้พลังแค้นนี้เอง วิญญาณเหล่านั้นจึงเปลี่ยนจากวิญญาณอาฆาตกลายเป็นวิญญาณเดือดเนื้อร้อนใจ"
"เมื่อกลายเป็นวิญญาณเดือดเนื้อร้อนใจแล้ว พวกมันจะกลืนกินกันเอง"
"ยิ่งกลืนกินไม่หยุดหย่อน สุดท้ายก็จะหลอมรวมกันกลายเป็นสัตว์ดวงวิญญาณเช่นนี้"
"สัตว์ดวงวิญญาณชนิดนี้ไม่มีร่างกาย ดาบและกระบี่แก้มันไม่ได้ มีเพียงวิธีใช้ญาณกดข่มเท่านั้น"
"ท่านเจ้านาย คราวนี้ยุ่งแล้ว สิ่งนี้ยากจะจัดการ สังหารมันได้ไม่ง่าย"
โจวเผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
"แม้แต่ธงราชันมนุษย์ก็ไม่ได้ผลงั้นหรือ?"
หยางฟานรีบเหวี่ยงธงราชันมนุษย์ในมือ
"ธงราชันมนุษย์นี้ก็สามารถเก็บกู้วิญญาณได้ ทำมิได้ใช้มันต่อกรกับมันหรือ?"
แหน่ะแล้ว โจวเผิงถอนใจยาว
"ธงราชันมนุษย์ย่อมต้านได้เพียงชั่วคราว แต่สัตว์ดวงวิญญาณนี้แข็งแกร่งกว่าที่คิดไว้มากนัก พึ่งธงราชันมนุษย์ก็คงอดทนได้ไม่นาน"
"เว้นแต่ท่านจะมีวิชาลับใดที่ต้านญาณและวิญญาณได้ มิฉะนั้นเราควรรีบหนีเอาชีวิตรอดเสียดีกว่า"
หยางฟานกัดฟันแน่น
"ข้าไม่เชื่อ ว่าจะไม่มีวิธีใดจัดการมันได้เลย"
หยางฟานรีบกล่าวกับโจวเผิง
"คิดหนทางเถอะ หนีไปได้ไม่ตลอดไปหรอก"
หยางฟานสูดลมหายใจลึก
"ตอนนี้แม้เราจะลึกเข้าไปในกลุ่มวิญญาณอาฆาตแล้ว แต่ไม่แน่ว่าข้างในอาจยังมีวิญญาณอาฆาต หรือมีสัตว์ดวงวิญญาณแบบนี้ซุกซ่อนอยู่"