มู่หว่านเอ๋อร์ทำปากเบ้
"เจ้ายังไม่เห็นหรอกเหรอว่าเขาไม่มีความหมายอะไรกับข้าเลย ถ้าข้าวิ่งเข้าไปหาเอง มันจะน่าอายแค่ไหน"
ประมุขกองแดนแมงป่องที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังอยากพูดอะไรต่อ แต่มู่หว่านเอ๋อร์ก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันที
"ได้แล้ว ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เรามาดูสถานการณ์ของท่านท่านก่อนดีกว่า"
มู่ชิงทำได้เพียงถอดใจยาว เขาเองก็จริงจังอยากชักนางให้หยางฟานเป็นลูกเขยสักครั้ง เพราะเมื่อเช่นนั้นแล้ว กองแดนแมงป่องจะมีอนาคตที่มั่นคง
ขณะที่ทั้งสองกำลังปรึกษากันนั้น หยางฟานได้ไล่เข้าใจแนวทางการต่อสู้ของคนตรงหน้าครบถ้วนแล้ว
เขาครุ่นคิดสักครู่ รู้สึกว่าการเอาอยู่กับอีกฝ่ายก็ถึงเวลาพอดิบพอดี จึงรอจังหวะให้ดี แล้วส่งฝ่ามือเดียวเหวี่ยงอีกฝ่ายออกนอกเขตประลองไป
เมื่อเห็นคนคนนี้ถูกหยางฟานเอาชนะอย่างเมื่อยล้า บรรดาผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างประเมินหยางฟานต่ำลงไปอีกหลายขั้น
"ข้าคิดว่ากองแดนแมงป่องจะเชิญยอดฝีมือสักตน เดิมทีไปคือถุงข้าวคนเป็น ช่างน่าขันเสียจริง"
ประมุขก๊กปลาวาฬยักษ์ฉวยโอกาสหยอกล้อขึ้นทันที
แม้ในใจเขาจะรู้ดีว่าหยางฟานแปดเก้าเป็นแท้ซ่อนฝีมือเอาไว้ แต่โอกาสจะเหยียบหยำสักหน่อยก็ย่อมต้องเหยียบหยำตามธรรมเนียม
ผู้คนอีกไม่กี่คนข้าง ๆ ได้ยินเช่นนั้นก็พากันส่งเสียงสอดรับขึ้นมาเป็นระยะ
ประมุขกองแดนแมงป่องสะบัดหน้าหนาว
"หนืด ข้าอยากเห็นแล้วว่าคนก๊กปลาวาฬยักษ์เจ้านักนั้นฝีมือเลิศเลอเพียงใด"