“เช่นนี้ก็จะไม่มีมนต์ผูกหัวใจแม่ลูก และเจ้าก็จะได้ในสิ่งที่เจ้าปรารถนา”
นางฟ้าร้อยดอกพยักหน้าช้า ๆ
“ดี งั้นถือว่าตกลงกันวาจาเดียว”
นางค่อย ๆ เงยมือขึ้น ทำท่ารอการประทับฝ่ามือ
หลังจากถูกหยางฟานโยนลงพื้น บาดแผลของนางหนักขึ้นอีกหลายส่วน
หยางฟานประทับฝ่ามือกับนางอย่างหนักหน่วง แล้วถอดถอนส่าหรี
เขาคิดว่าจะใช้กลนี้ควบคุมนางฟ้าร้อยดอกไว้ได้ หาใดรู้ว่านางกลับฆ่าไม่ได้จริง ๆ
“มนต์ผูกหัวใจแม่ลูก”
หยางฟานแผดเผยนามนั้นเบา ๆ ใคร่ครวญไม่หยุด
“ดูท่าเจ้าคงไม่รู้ว่ามนต์คาถานั้นเป็นสิ่งใดสินะ”
นางฟ้าร้อยดอกเงยหน้าขึ้น
“มนต์ผูกหัวใจแม่ลูกเป็นวิชามนต์ดำชนิดหนึ่ง มารดาข้าเชี่ยวชาญทั้งวิชาวิญญาณและวิชามนต์ดำ”
“นางฝังมนต์ผูกหัวใจแม่ลูกนี้ไว้ในร่างของข้า หากเจ้ากล้าฆ่าข้า เนื้อแท้ของมนต์จะระเบิดขึ้นทันทีผ่านสายเลือดที่เชื่อมโยงกัน”
“มันจะใช้พลังแห่งสายเลือด ประทับตราประจักษ์ไว้ในญาณของเจ้า”
“รอยหมึกในญาณนั้นเหนือกว่ารอยบนร่างกายนัก แม้เจ้าจะยึดร่างผู้อื่น รอยหมึกในญาณก็จะไม่เลือนหาย”
นางเงยหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง
หยางฟานพยักหน้า
“เป็นเช่นนั้นเอง”
เขาหยิบเม็ดยารักษาบาดแผลหนึ่งขวดออกจากถุงมนต์เก็บของส่งให้นางฟ้าร้อยดอก
“ท่านนางฟ้า จงรับประทานยานี้เถิด”
นางฟ้าร้อยดอกรีบรับประทานเม็ดยาอมฤทธิ์ไปหลายเม็ด แต่ไม่แม้แต่จะแตะต้องเรื่องฝ่าเป่าเลยสักคำ
นางมองรอบด้าน หยางฟานสายตากวาดมองนางหนึ่งครั้ง แล้วยักไหล่