"อ๋อง ข้าเตือนเจ้าอีกครั้ง ธรรมดาข้านี้มักออกท่องเที่ยวไปยังสารทิศ ดังนั้นพำนักอยู่บนยอดเขาได้ไม่กี่วันก็จะต้องออกเดินทาง"
"การไปคราวนี้อาจจะหายไปครึ่งปี หรือแม้แต่หนึ่งปีก็ไม่กลับมา เจ้าน่ะเหรอ ก็ขอให้สำเร็จโชคดีเอาเองเถอะ"
"ถ้าเจอปัญหาที่แก้ไขไม่ได้จริง ๆ ก็ไปขอความช่วยเหลือจากเจ้ายอดเจ้าของยอดต่าง ๆ อย่างยอดหน้าผาและยอดภูตวิญญาณ อาจพอช่วยเจ้าได้ อาศัยข้าคนเดียวคงไม่น่าเชื่อถือหรอก"
พูดจบ ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนผู้นี้ก็ดื่มสุราลงอย่างเดียวจบ แล้วหยิบน้ำเต้าสุราอีกใบขึ้นมา ชะโลมเหล้าภายในกินจนหมดสิ้น
ส่วนหยางฟานเพียงพยักหน้ารับอย่างต่อเนื่อง ไม่กล่าวอะไรเพิ่มเติม
ที่จริงเขาปรารถนาให้ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนคนนี้ไม่กลับมาอีกตลอดกาลเสียด้วยซ้ำ
ด้วยพลังของหยางฟานในขณะนี้ หากสามารถครอบครองยอดหลักได้โดยลำพัง ย่อมจะสะดวกง่ายดายยิ่งขึ้นมาก
เพราะเมื่อได้ยอดหลักมาเป็นของเพียงตน การกระทำสิ่งใด ๆ ก็ย่อมสะดวกราบรื่นกว่าเป็นแน่
หยางฟานสูดลมหายใจลึก จากนั้นเดินตามเบื้องหลังคนผู้นี้เงียบ ๆ มิได้กล่าวปริปักษ์
ตลอดเส้นทาง น้ำเต้าพามุ่งลอยไปยังเบื้องหน้า หยางฟานก็จ้องมองแดนอื่นไปด้วยเป็นระยะ
ครั้งก่อนที่ถูกพาเข้าสู่วังเทียนจีแห่งเป่ยหยวน เขาโดยสารมาด้วยเรือเมฆ ตลอดทางจึงไม่มีโอกาสได้เพ่งพิศแดนอื่นอย่างใกล้ชิด
แต่ณ ยามนี้ หยางฟานจึงมองเห็นภาพรวมของวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนได้โดยคร่าว
เมื่อเหลียวดูรอบด้าน หยางฟานก็อดไม่ได้ที่จะต้องสั่นค้างในใจ
น้ำมือของวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนช่างมโหฬารยิ่งนัก
สายตามองไปรอบ ๆ สุดสายตาล้วนเป็นยอดเขาที่ซ้อนทับกันนับชั้น
แม้จะกล่าวได้ว่าใกล้ ๆ นี้มีทิวเขาต่อเนื่องกันอยู่หลายสายด้วยกัน