เขาเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ
“ไม่ทราบว่าเรื่องที่ท่านประมุขหมายถึงคือเรื่องอะไร”
“เจ้าอย่าทำเป็นโง่เขลาเบาปัญญาเลย ย่อมหมายถึงเรื่องในวันนั้นอยู่แล้ว”
ใบหน้าเซียวหลิงแดงระเรื่อขึ้นมาหนึ่งสาย นางพยายามรักษาความขลังของตนเอาไว้อย่างสุดกำลัง
แต่เมื่อเรื่องน่าอับอายนั้นถูกหยางฟานรู้ไปแล้ว ก็ยังทำให้เกียรติของนางเสียหายอย่างมาก
นางทั้งโกรธทั้งแค้น ทั้งละอายทั้งขุ่นเคือง จ้องมองหยางฟานอย่างเกรี้ยวกราด
“เจ้ายังจะแกล้งทำเป็นโง่อีกต่อไปหรือ”
หยางฟานไตร่ตรองชั่วครู่
“ขอท่านประมุขโปรดกรุณาว่าอย่างชัดเจน ข้าไม่ทราบจริง ๆ ว่าท่านประมุขหมายถึงเรื่องใด”
เห็นหยางฟานไม่ยอมอ่อนข้อทั้งแข็งทั้งเมียวล้ม เซียวหลิงถึงกับขบฟันกรอด ชั่วอึดใจต่อมา นางจ้องหยางฟานอย่างแรงกล้า
“ย่อมหมายถึงเรื่องในมายาเมื่อวันนั้นไง เจ้าน่าจะเห็นคนพวกสกปรกโสมมบ้างแล้วสินะ”
“ข้าบอกเจ้าว่า พวกนั้น……”
เซียวหลิงยังพูดไม่จบ หยางฟานก็รีบเงยหน้าขึ้นทันที
“พวกนั้นย่อมเป็นของปลอมอยู่แล้ว ของที่ปรากฏในแดนมายาของข้า ธรรมดาก็ย่อมมีข้าเป็นใหญ่”
“จริง ๆ แล้ว ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมในแดนมายาของข้าถึงปรากฏผู้ชายมากมายเช่นนั้น”
หยางฟานส่ายหัวปฏิเสธรัว ๆ แล้วรีบเสริมขึ้นอีกหนึ่งประโยค
“แต่ข้าต้องพูดให้ชัดไปเลยว่า ข้าไม่มีความสนใจในผู้ชายด้วยกันเองเลยแม้แต่น้อย”
ใบหน้าของเซียวหลิงแดงก่ำจนถึงหู
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่สนใจผู้ชาย”
นางขบฟันกรอดอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นจึงจ้องมองหยางฟานอย่างแน่วแน่