ศิษย์พี่ถงพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับกำลังเล่าเรื่องไร้สาระสักเรื่อง
ปลูกคน เมล็ดยาคน ได้ยินสองคำนี้ หยางฟานรู้สึกขนหัวลุกซู่
ในสายตาของสำนักเลือดสังหาร มนุษย์ธรรมดาช่างไม่ต่างอะไรจากหมูกับหมาเลยแม้แต่น้อย
ในสายตาของสำนักเลือดสังหาร มนุษย์ธรรมดาเหล่านี้ถ้าไม่ถูกนำไปเป็นส่วนผสมยา ก็ถูกนำไปใช้สืบทอดทายาท ไม่มีคุณค่าอื่นใดอีกเลย
คิดได้เช่นนั้น หยางฟานรู้สึกสยองเย็นวาบไปทั้งหลัง
สำนักแบบนี้อันตรายเพียงใดกัน
ศิษย์พี่ถงไม่ทันสังเกตแววสังหารในดวงตาของหยางฟานเลยแม้แต่นิด
เขาเพียงพูดต่อไปตามลำพัง
"ศิษย์น้องยังไม่รู้อีกฟรีม"
"ศิษย์น้องน่ะ จริง ๆ ถือว่าโชคดีแล้ว"
"พวกสายเลือดแบบเจ้านี่เอง มีไม่น้อยที่พอทำหน้าที่คนรับใช้เสร็จ ก็ต้องตกไปเป็นเมล็ดยาคน"
"แต่เจ้านี่น่ะเหรอ เลือดของเจ้าไม่แข็งแกร่งนัก ธรรมดาอยู่แล้วที่จะไม่ตกไปถึงขั้นเป็นเมล็ดยาคน"
"จากนี้ก็อยู่ที่นี่อย่างสงบใจ ส่งสมุนไพรพวกนี้ไปให้เรียบร้อย"
"อนาคตอาจได้ปัดเป่าเป็นศิษย์แท้ ๆ ของสำนักเลือดสังหารพวกเราสักตำแหน่งก็เป็นได้"
พูดจบ ศิษย์พี่ถงก็มองหยางฟานด้วยรอยยิ้ม
"ยังไงล่ะ?"
"ใจสบายขึ้นบ้างหรือยัง?"
ได้ยินเช่นนั้น แววสังหารในดวงตาของหยางฟานพุ่งกระจ่างขึ้นทันที
ทว่าเขาก็รู้ดีว่าบัดนี้ไม่ใช่เวลาแห่งความพิโรธ
หยางฟานสูดลมหายใจลึก ๆ บังคับใจกดความโกรธในอกลง แล้วก้มหน้าลง
"แต่ศิษย์พี่ครับ ศิษย์น้องไม่กล้าทำสิ่งเหล่านี้จริง ๆ ขอศิษย์พี่โปรดให้อภัยด้วย"