เซียวไป่ฮวายิ้มพลางย่างก้าวเข้าไปใกล้
“มารดา มิใช่พวกเจ้าบังคับให้ข้าหาคู่ครองหรือ ข้าคิดว่าก่อนจะหาคู่ครองต้องเที่ยวให้เต็มที่เสียก่อน จึงเรียกมาสักน้อย”
เซียวหลิงส่งเสียงหึหึในลำคอ
“เพิ่งเรียกมาสักน้อยงั้นหรือ ที่ผ่านมาเปลี่ยนคนไปแล้วไม่ต่ำกว่าหลายสิบคนไม่ใช่หรือ”
“ยังกับเรื่องนั้นไม่พอ ไฉนยังถี่ ๆ ดูดวงชะตาชายชาตาทั้งหลายอีก”
“ได้ยินมาว่าคราวก่อนลักพาตัวท่านทรงสิบตระกูลใดมาดูดกลืนจนเกือบเอาชีวิตเขาไม่รอด”
“มิใช่ผู้อาวุโสทั้งหลายต้องไปขอโทษถึงบ้านเขา คงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาแล้ว”
เซียวไป่ฮวารีบแลบลิ้นเล่น
“มารดาวางใจเถิด ต่อไปนี้ข้าจะไม่เหลวไหลเช่นนั้นอีกแล้ว”
เซียวหลิงสะบัดแขนเสื้อ
“โดยสรุป สิ่งใดที่ทำลายชื่อเสียงของสำนัก ให้ไล่ออกไปให้พ้นโดยเร็ว เราวังร้อยดอกไม้ยอมไม่ได้ที่จะเสียหน้าถึงขนาดนี้”
“รับทราบ”
เซียวไป่ฮวารีบคำนับเซียวหลิง
เซียวหลิงชี้มาที่หยางฟาน
“เจ้าหนูน้อยคนนี้ต่อไปเจ้าจัดการดูแลเอง นับแต่มันทำให้เจ้าไม่พอใจ ให้มันลำบากบ้างเล็กน้อยก็ไม่เป็นไร”
“ทว่าเจ้าจงจำไว้ บัดนี้มันก็ถือเป็นคนของวังร้อยดอกไม้ของพวกเรา ไม่ว่าประการใดยังนับเป็นศิษย์ของบิดาเจ้า”
“ห้ามทำร้ายมันจนเกินงาม”
เซียวไป่ฮวาพยักหน้ายิ้มแย้ม
“รับทราบ”
เซียวหลิงก็มุดเข้าไปในห้องโดยสารของเรือ
เซียวไป่ฮวายืดเอว แล้วส่งนิ้วโอบยิ้มมาที่หยางฟาน
หยางฟานจำต้องเดินเข้าไป
“กราบพบศิษย์น้อง”
“ศิษย์น้อง? เจ้ามีสิทธิ์เรียกข้าเช่นนั้นด้วยหรือ”