หยางฟานยักไหล่ แล้วหันไปมองชายผู้นั้นอย่างช่วยไม่ได้ คนหนุ่มข้าง ๆ ก็หัวเราะครืนออกมาเสียงหนึ่ง
“ดูท่าเจ้าคงทำให้พวกยอดหินเกลียดข้าถึงขั้นตายแล้วสินะ”
หยางฟานถอนใจอย่างช่วยไม่ได้
“จะให้ทำอย่างอื่นได้อย่างไร”
“พวกยอดหินมองข้าไม่พอใจ ข้าก็ทำได้แค่นี้เอง”
พูดจบ หยางฟานสองมือไพล่หลัง มองกวาดรอบ ๆ หนึ่งรอบ แล้วก้มลงคำนับรองเจ้ายอดเขาเม็ดยา
“ขอบพระคุณผู้อาวุโส หากไม่ได้ผู้อาวุโสช่วยไว้ คราวนี้ข้าคงต้องบาดเจ็บสาหัสเป็นแน่”
แม้พลังบำเพ็ญของหยางฟานจะสูงกว่าชายผู้นี้ แต่เมื่อมองภายนอกตนเองก็เป็นเพียงช่วงหลอมพลังชั้นหนึ่ง มารยาทที่ควรแสดงก็ต้องแสดง
ชายผู้นั้นโบกมือ
“ไม่เป็นไร ข้าแค่ทนดูพวกยอดหินมันโอหังอวดดีไม่ได้ จึงลงมือช่วยเจ้าไว้เท่านั้นเอง”
ไม่ทันชายผู้นั้นพูดจบ หยางฟานก็ชูมือขึ้นอย่างเคารพนอบน้อม ครู่หนึ่งผ่านไป ถุงมนต์เก็บของนั้นก็ลอยตรงไปหาโดยไม่ต้องสั่ง
“หินวิญญาณเพียงเล็กน้อย มิได้ตั้งใจเป็นเกียรติ ขอผู้อาวุโสโปรดรับไว้”
รองเจ้ายอดเขาเม็ดยามองหยางฟานอย่างแปลกใจ ชั่วครู่แล้วจึงหัวเราะครืนออกมา
“ก่อนหน้านี้ข้าเคยคิดว่าเจ้าเป็นคนตรงไม่รู้จักปรับตัว ไม่คิดว่าเจ้ากลับเจ้าเล่ห์ประเสริฐเสียเหลือเกิน”
หยางฟานยิ้มบาง
“คราวนี้ข้าได้หินวิญญาณมากมายขนาดนี้ ล้วนเป็นฝีมือของผู้อาวุโสทั้งสิ้น ข้าได้หินวิญญาณจากถุงมนต์เก็บของของพวกมันไปมากกว่านี้อีก เสียไปเพียงเท่านี้ก็ไม่เสียหายอะไร”
ชายผู้นั้นกวาดสายตามองหยางฟานหนึ่งครั้ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม