เพราะเวลานั้นเขาได้บำเพ็ญวิชามารไปแล้ว ย่อมเตรียมตัวมาเสมอ รอจัดการเรื่องต่าง ๆ ภายในวังร้อยดอกจนครบทุกประการก็จะออกจากวังร้อยดอกไป
เมื่อนั้นถนนใหญ่สายฟ้า แต่ละคนก็เดินแต่ละทาง ต่างฝ่ายต่างอยู่อย่างสุขสงบ
แต่เขามิคาดคิดว่าหญิงต่ำต้อยนั่นจะโอหังถึงเพียงนี้
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ร่างเงาของลั่วฉางเหอก็กระชับหมัดแน่น
“หญิงนั่นชักดอกใหม่คนหนึ่งเข้ามา แล้วกลับรับมันเป็นศิษย์เสียอย่างนั้น”
“ไม่เพียงเท่านั้น มันยังข่มขู่ว่ากล่าวข้าอย่างไร้ราชศักดิ์ สิ่งนี้ข้าจะทานทนได้เช่นไร!”
หยางฟานพลอยถอนใจ เรื่องเช่นนี้หากทำอย่างลับ ๆ ครอบคลุมเครือก็พอเป็นพิธี แต่เซียวหลิงกลับกล้าพาคนนั้นเข้ามาในวัง แม้ยังรับเป็นศิษย์ นี่ช่างเป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง
ลั่วฉางเหอพูดต่อ
“นับแต่นั้นมา เซียวหลิงก็ไม่เคยร่วมเรือนเดียวกับข้าอีก หลายครั้งข้าต้องลอบพาวิญญาณแทรกซึมไปทางนั้น จึงเห็นสภาพเบื้องหลังได้ชัดเจน”
“ครานั้นเอง ผู้บำเพ็ญมารที่อยู่ในกายข้าก็เริ่มปลุกปั่นข้าอย่างต่อเนื่อง ภายใต้การปลุกปั่นของมัน จิตใจข้าก็ค่อย ๆ บิดเบี้ยวไป”
“พูดตามความจริง แม้ไม่มีมันปลุกปั่น ข้าก็ต้องกำจัดหญิงต่ำต้อยนั่นให้ได้อยู่แล้ว”
ลั่วฉางเหอกระชับหมัดแน่น
“เมื่อเจ้าได้แผ่นหยกบรรจุวิชานี้มา และได้เห็นสิ่งนี้แล้ว ย่อมหมายความว่าข้าคงได้ร่วมมันตายในสนามไปแล้ว”
“แม้ไม่อาจสังหารหญิงนั่นได้ เมื่อเจ้าได้เห็นแผ่นหยกนี้ เจ้าก็คงรอดออกมาได้อย่างปลอดภัยแล้ว”