หยางฟานพยักหน้า แล้วนำธงผูกพิธีทั้งหลายออกมา
“ต่อไปต้องทำอย่างไร?”
ภายใต้การชี้แนะของโจวเผิง หยางฟานปักธงผูกพิธีลงทีละอันตามมุมทั้งสี่
เมื่อธงทั้งหมดปักครบ ถ้ำหน้าตรงนั้นก็หายไปจากตำแหน่งโดยไม่มีร่องรอย ดูเหมือนเคยไม่มีถ้ำอยู่ตรงนี้มาก่อนแต่อย่างใด
หยางฟานขบคิดด้วยความน่าอัศจรรย์
“ของนี่มันแน่เจ็ดประการเชียว ดูท่ามหาวิถีแห่งผูกพิธีนี้ต้องศึกษาให้ลุ่มลึกเสียแล้ว”
“มหาวิถีแห่งผูกพิธีย่อมต้องศึกษา แต่เจ้าท่านไม่ต้องรีบนัก”
“ด้วยเส้นทางแห่งพรสวรรค์ของเจ้าท่าน ชำนาญในผูกพิธีได้สักวันหนึ่งย่อมเป็นเรื่องที่ต้องมาถึง”
ได้ยินคำเอาใจของโจวเผิง หยางฟานก็ยิ้ม
“เจ้าไม่ต้องเอาใจข้าแบบนี้ทุกครั้ง ระดับฝีมือตัวเองข้ารู้ที่ตัว ไม่ได้เก่งดั่งเจ้าว่า”
“มีเวลาว่างเมื่อไร เจ้าจงสั่งสอนมหาวิถีผูกพิธีให้ข้า เผื่อวันข้างหน้าข้าจะได้ผูกพิธีได้ด้วยตนเอง”
โจวเผิงพยักหน้าอย่างระมัดระวัง แต่ในใจกลับแอบไตร่ตรอง
ที่หยางฟานยังเก็บชีวิตมันไว้ ก็เพียงเพราะมันยังมีประโยชน์เท่านั้น
สักวันหากไร้คุณค่า หยางฟานย่อมทิ้งมันแน่นอน
มหาวิถีผูกพิธีคือเดิมพันหลบภัยเพื่อรักษาชีวิตของมัน แต่ถ้าไม่สอนก็กล่าวหาไม่ได้
เหลือบมองเห็นสีหน้าของโจวเผิงในธงหวังหรินปรวนแปร หยางฟานยิ้ม
“เจ้าไม่ต้องตกใจ ข้ามิใช่ผู้เหี้ยมโหดสังหารโดยไร้เหตุ”
“ตราบที่เจ้ายินดีให้ความร่วมมือ ถ่ายทอดวิชาเหล่านี้ให้ข้า ข้าจะไม่ลำบากเจ้าแน่”
“เรื่องนี้ข้ารับประกันได้”
ถูกหยางฟานพูดตรงเข้าใจในดวงใจ โจวเผิงก็ยิ้มอย่างเก้อเขิน
มันรีบพยักหน้าทันที
“เจ้าท่านวางใจ ข้าจะถ่ายทอดมหาวิถีผูกพิธีให้เป็นแน่”