และหมาปีศาจสีดำตัวนี้ปกติไม่โจมตีผู้บำเพ็ญ ผู้บำเพ็ญขั้นสำเร็จแก่นทองและขั้นหยวนอิงในสำนักจึงไม่ยอมออกมือจัดการกับมันเลย
เขาเป็นพวกหนุ่มอ่อนที่ประเมินกำลังหมาปีศาจสีดำต่ำเกินไป คิดว่ามันจัดการง่ายจริง ๆ จึงกลายเป็นสภาพอย่างทุกวันนี้
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโทษตัวเองใจร้าย ได้แต่กัดฟันกรอด
“ยืนตัวแข็งอยู่ทำไม ถอยออกไปก่อนค่อยว่ากัน”
“เมื่อถอนออกมาแล้ว พวกเราจะใช้ควันรม ใช้ไฟเผา สารพัดวิธีระดมเข้าใส่ในถ้ำ ข้าไม่เชื่อหรอว่าหมาปีศาจตัวนี้จะอดทนเอาตายอยู่ในนั้นโดยไม่ยอมออกมา”
ชายคนนี้ตัดสินใจแล้ว หากไล่หมาปีศาจสีดำออกจากถ้ำได้ พวกเขาไม่กี่คนย่อมมีโอกาสชนะมันอยู่ไม่น้อย
ทันใดนั้นคนทั้งหลายจึงรีบถอยออกไปยังนอกถ้ำ
เห็นเช่นนั้น หมาปีศาจสีดำก็หาจังหวะโจมตีอยู่เนือง ๆ
ทว่าเวลานี้พวกเขาเพียงปรารถนาจะถอยออกไปเพื่อพิทักษ์ตนเอง ดังนั้นแม้หมาปีศาจสีดำจะก่อการโจมตีหลายต่อหลายครั้ง พวกเขาก็ยังสามารถต้านทานเอาไว้ได้อย่างพอกำลัง
ชั่วครู่หนึ่งหมาปีศาจสีดำก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้
“เฮ้ หมาปีศาจตัวนี้ก็หมดปัญญาเสียที พวกเจ้ารีดถอยออกไปแล้วอุดปากถ้ำให้ถนัดถนี่ ข้ามีวิธีมากมายที่จะจัดการมัน”
ผู้บำเพ็ญที่เป็นหัวหน้าพวกลงความเด็ดเดี่ยว จากนั้นไม่กี่คนจึงระมัดระวังถอยออกไป
พอถอยออกจากถ้ำได้ พวกเขาก็รีบปักธงค่ายกลลงรอบปากถ้ำทันที ทันทีที่ธงปักลง ค่ายกลใหญ่ก็ปิดปากถ้ำทั้งหมดไว้แน่นหนายิ่งขึ้น
จากนั้นผู้บำเพ็ญรายนี้หยิบยาอมฤทธิ์สีดำเม็ดหนึ่งออกมา มองคนอื่นๆ รอบตัวแล้วโบกมือ
“ต่อไปนี้พวกท่านถอยไปข้างหลังกันหน่อย”
ได้ยินดังนั้นคนอื่นๆ ต่างก็งงงวย นี่มันสิ่งใดกัน?
ทันใดนั้นผู้บำเพ็ญที่เป็นหัวหน้าก็อธิบายขึ้น