หมอกดำบ้าคลั่งพุ่งเข้าโจมตีหยางฟาน แทบไม่ต้องใช้เวลาแม้แต่ชั่ววูบก็ล้อมรอบเขาจนมิดชิด
ชัดเจนว่ามันตั้งใจยึดร่าง!
แววตาของหยางฟานแลบเย็นเยียบผ่านออกมา ไม่มีการขยับเกินจำเป็น เท้าหนึ่งเหวี่ยงขึ้นเต็มแรง เตะโครงกระดูกนั้นจนแหลกละเอียด
วิญญาณอยากคงอยู่ก็ต้องมีที่สิงสถิต ก่อนหน้านี้วิญญาณนี้อาศัยแหวนทองคำและโครงกระดูกเป็นที่พึ่ง หยางฟานจึงตัดทางถอยของมันซะก่อน
เมื่อเห็นโครงกระดูกถูกทำลาย วิญญาณในหมอกดำก็เดือดดาลโกรธกรุ่ม
“สัตว์นรนเจ้า บ้าอะไรทำลายร่างข้า เจ้าเองนั่นแหละที่ข้าจะสับเป็นพันท่อน!”
วิญญาณหนึ่งพุ่งออกจากหมอกดำ ดิ่งตรงเข้าหาใบหน้าของหยางฟาน หวังจะยึดร่างกายของเขา
ระดับการบำเพ็ญของผู้นี้ชัดว่าเข้าถึงขั้นสร้างฐาน วิญญาณย่อมแข็งแกร่งกว่าหยางฟานไม่น้อย การยึดร่างของเขาควรเป็นเรื่องง่ายดายราวกับหัวแมงป่อง
แต่ในจังหวะนั้นเอง ริมฝีปากของหยางฟานเผยรอยยิ้มเยาะ มือสะบัดออกไป ธงสีทองเปล่งประกายขนาดสิบกว่าชุ่นปรากฏขึ้นในอุ้งมือ
เขาสะบัดมันไปข้างหน้าเต็มแรง แรงดูดมหาศาลระเบิดออกจากผืนธง
“นั่น... นั่นมันอะไรกัน!”
วิญญาณนั้นร้องตะโกนด้วยความตกใจกลัว
แรงดูดเช่นนี้มีเพียงของวิเศษอย่างธงหมื่นวิญญาณเท่านั้นที่ก่อให้เกิดได้ แต่ธงหมื่นวิญญาณทั้งหลายล้วนขลังขรึมเย็นยะเยือก ธงในมือหยางฟานกลับเปล่งสีทองสว่างไสว ชัดว่าต่างกันโดยสิ้นเชิง
“ของอะไรน่ะหรือ? เจ้าถึงกับไม่เคยได้ยินธงราชันมนุษย์มาก่อนงั้นหรอ?”
หยางฟานสะบัดธงราชันมนุษย์ต่อไปไม่หยุด แรงดูดระลอกแล้วระลอกเล่าดึงหมอกดำและวิญญาณนั้นกลืนเข้าไปภายใน
เขายกธงราชันมนุษย์ขึ้นมอง จ้องเข้าไปข้างในอย่างเย็นชา วิญญาณนั้นถูกกักขังอยู่แล้ว