ในสิบกว่าวันถัดมา ขบวนม้าเดินทางต่อไปเรื่อย ๆ
ชาวทุ่งหญ้าจัดวางเต็นท์กันกระจัดกระจายเป็นดวง ๆ เพื่อความสะดวกในการเลี้ยงสัตว์ บางเต็นท์ห่างกันเป็นพิเศษ
ตลอดการเดินทาง พวกเขาพบกลุ่มเต็นท์เล็ก ๆ ทุกไม่กี่วัน แต่ละกลุ่มมีครัวเรือนอาศัยอยู่หลายสิบหลัง
เมื่อถึงที่หมาย คนของขบวนค้าขายจะถูกชาวเต็นท์เหล่านั้นต้อนรับอย่างอบอุ่น
แม้หยางฟานจะไม่สนใจนมม้าหรือสิ่งเช่นนั้น แต่เขากำลังแฝงตัวเป็นคนธรรมดา จึงต้องดื่มนมม้าและกินเนื้อสัตว์ต่าง ๆ อย่างสุภาพ
จากนั้น คนในเต็นท์เหล่านั้นก็ออกมาทำการค้าขายกับคนเลี้ยงสัตว์ของขบวน
แต่ทุกครั้งที่ชาวเต็นท์เชิญให้พวกเขาพักค้างคืน หัวหน้าคนเลี้ยงสัตว์จะปฏิเสธเสมอ
บางครั้งถึงกับเดินทางต่อทั้งคืน จนกว่าจะพบที่ปลอดภัยจึงตั้งแคมป์
หยางฟานสงสัยในเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง เขาจึงถามเจ๋อเหย่ที่อยู่ข้าง ๆ
“ทำไมไม่พักอยู่ในเต็นท์เหล่านี้ล่ะ เห็นบางเต็นท์เตรียมผู้หญิงไว้ให้ด้วยซ้ำ”
หยางฟานถามอย่างแคลงใจ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ๋อเหย่มองหยางฟานหนึ่งครั้งแล้วส่ายหัวเบา ๆ
“เจ้าผู้มั่งคั่งแห่งเผ่าว่อหลานอย่างเจ้า ดูท่าไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ”
“งั้นเราเล่าให้ฟังก็ได้ ชาวทุ่งหญ้าพวกเราทุกคนอาศัยการเลี้ยงสัตว์อพยพ วันนี้เต็นท์อยู่ตรงนี้ พรุ่งนี้เต็นท์อาจย้ายไปที่อื่นแล้ว”
“หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ตามหาตัวกันก็ยากเย็นนัก”