“เป็นถุงข้าวจริง ๆ โอกาสดีแบบนี้ได้มาแค่ของเน่าชิ้นเดียว”
“เจ้านี่ก็ไร้ความสามารถเหลือเกิน”
เสวี่ยหมิงที่อยู่ใกล้ ๆ ยิ่งพูดยิ่งโมโห
นางไม่มีอารมณ์จะปะทะกับคนอื่นต่อไป จึงบินไปยังด้านข้างหยางฟาน
นางคว้าแขนของหยางฟาน กำลังจะพาเขาออกจากที่นี้
คนอื่นอีกหลายคนเห็นดังนั้น ต่างสั่นสมาธิเย็นเยียบ
“อยากมาก็มา อยากไปก็ไป เจ้าคิดว่าที่นี่เปิดโดยบ้านของเจ้าหรือไงกัน”
“เมื่อครู่อวดเก่งต่อหน้าข้า ตอนนี้ก็ต้องจ่ายราคาสักหน่อยสิ”
ได้ยินเช่นนี้ เสวี่ยหมิงมองผู้พูดด้วยสีหน้าดุร้ายราวยักษ์ปีศาจ
แม้แต่ก่อนหน้าสีหน้าของนางก็ไม่สู้ดีนัก พอถูกคนพวกนี้พูดจาแทงใจ ไฟโทสะยิ่งลุกโชน
นางบีบกำหนัดหมัดเล็กน้อย สั่นสมาธิเย็นเยียบ
“พวกไร้สติที่ไม่รู้จักหน้าที่ตาย ตอนนี้ข้าเพียงไม่อยากฆ่าใครเท่านั้น”
“ถ้ายังกล้าพูดมากปากอีก ข้าจะสังหารพวกเจ้าเสียให้รู้แล้วกัน”
พูดจบ เสวี่ยหมิงกำหนัดหมัดแน่น ทำท่าข่มขู่ออกมา
เห็นเสวี่ยหมิงดุร้ายเช่นนี้ คนพวกนั้นไม่กล้าพูดอะไรต่อ
เสวี่ยหมิงทำท่าดุดันอย่างที่สุด พลังอันกว้างใหญ่พวยพุ่งออกจากร่าง
เสวี่ยหมิงโดยธรรมดาก็เป็นผู้บำเพ็ญรุ่นเก่าแก่ ญาณแล้วใกล้เข้าถึงขั้นหยวนอิงเสียแล้ว
พอปล่อยญาณออกมา คนอื่นทั้งหลายตกใจสะดุ้งโหยงทันที
เห็นดังนั้น คนเหล่านั้นรีบถอยหลัง ไม่กล้าพูดจาอีก
เห็นว่าคนพวกนี้ยังอยากเข้าไปข้างใน เสวี่ยหมิงสั่นสมาธิเย็นเยียบ โปรยธงค่ายกลออกไปหลายเล่ม