คิดถึงตรงนี้ หยางฟานก็พลันสูดลมเย็นเข้าเต็มปอก
แล้วเขาจึงพยักหน้าให้นักพรตหญิง
"เช่นนั้นก็ขอบคุณธิดาเซียนด้วยเถิด"
คำพูดจบลง หยางฟานเองก็รู้สึกประหลาดใจกับความแปลกของตัวเอง รอยตรานี้นางเป็นผู้ปลูกฝังลงไปเอง แต่เขากลับขอบคุณอีกฝ่าย ช่างดูน่าขบขันเสียนี่กระไร
แต่สำหรับหยางฟานแล้วก็ไม่เป็นไร ยังไงก็ตามเบ็ดเสร็จยังอยู่ในกำมือของเขาทั้งนั้น
นักพรตหญิงเองก็สัมผัสได้ถึงความไม่เข้าที่ รีบส่ายมือปฏิเสธ
"ท่านพูดหนักไปแล้ว สิ่งนี้เป็นความผิดของกระหม่อมน้องเอง ที่ไม่ควรลงรอยหมึกเลือดเหล่านี้ไว้ที่นิ้วของท่าน"
หยางฟานยิ้มบาง แล้วชี้ปลายนิ้วขึ้น
"เช่นนั้นช่วยข้าลบรอยหมึกเลือดนี้ออกเถิด"
หยางฟานรู้ดีว่ารอยหมึกเลือดนี้ย่อมมีสิ่งพิเศษแน่นอน
เห็นเช่นนั้น นักพรตหญิงจึงคว้ามือของหยางฟานไว้ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้านางแดงระเรื่อ จากนั้นจึงลูบไล้ปลายนิ้วของหยางฟานเบา ๆ ใช้เลือดแก่นของตนปลดรอยหมึกเลือดของหยางฟาน
ใบหน้าหยางฟานพลันอึ้งอายขึ้นมาทันที เขาไอแห้งหนึ่งครา
"มิใช่ว่าต้องใช้เลือดของสัตว์วิญญาณหลายชนิดจึงจะปลดออกได้หรือ?"
นักพรตหญิงส่ายเศียรเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงต่ำ
"ท่านขอรับ รอยหมึกเลือดนี้กระหม่อมน้องปลูกไว้ด้วยเลือดแก่นเพียงเล็กน้อยของตนเองที่ปลายนิ้วของท่าน ครั้งนั้นท่านกำลังรีบเก็บหินวิญญาณจึงไม่ทันระวัง กระหม่อมน้องได้ทีเข้าตามนั้น"
"หากจะปลด ก็ต้องใช้เลือดแก่นของกระหม่อมน้องเช่นกัน"
"วิธีปลดด้วยเลือดแก่นของสัตว์วิญญาณหลายชนิดที่ว่ามาก่อน กระหม่อมน้องกลั่นแกล้งโกหกท่านเองขอรับ"