“ข้าทูลแจ้งอาจารย์ ศพทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว”
“อือ เดินไป ตามข้าขึ้นภูเขา เราจะไปหลอมร่างผีกัน”
ว่าแล้ว เสวี่ยหมิงก็นำหยางฟานเดินขึ้นภูเขาไป
หยางฟานไม่รู้ว่าเสวี่ยหมิงกำลังคิดอะไรอยู่ในน้ำเต้านั้น แต่เห็นเสวี่ยหมิงรีบร้อนเช่นนี้ เขาก็ได้แต่ทำตามอย่างเชื่อฟัง
เมื่อมาถึงบนภูเขา ขณะนั้นมีศิษย์หลายคนกำลังหลอมร่างผีอยู่ในศาลาหลอมศพ
ทั้งหลายถูกเสวี่ยหมิงไล่ออกไปหมด
จากนั้นเสวี่ยหมิงก็นำหยางฟานเข้าไปหลอมศพ
“ต่อจากนี้เจ้าช่วยข้าเป็นลูกมือ วันนี้ไม่ว่าอย่างไรต้องหลอมศพเหล่านี้ให้สำเร็จให้ครบทุกศพ”
“ก็เป็นโอกาสให้เจ้าได้เรียนวิชาหลอมศพด้วย”
เสวี่ยหมิงชี้แนะหยางฟานอยู่เรื่อยไป
หยางฟานรีบพยักหน้ารับ
จากนั้นเสวี่ยหมิงก็เริ่มหลอมร่างผีขึ้น
ศพขั้นสร้างฐานทั้งหลายนี้เป็นของดีพอสมควร ถือเป็นของที่หยางฟานคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน
เสวี่ยหมิงหลอมศพไปชมเชยหยางฟานไป
“หยางฟาน ดูเหมือนเจ้าคงได้เรียนรู้อะไรมามากจากถ้ำเปลือกหนังสินะ ตอนนี้ถึงกับแยกออกว่าศพแบบไหนเป็นของดี ถือว่าเป็นหย่อนที่สอนได้”
หยางฟานยิ้มเขิน ๆ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องน่าดีใจอะไรเลย
เขาได้แต่ตอบไปซื่อ ๆ สั้น ๆ ว่าเป็นคุณงามความดีที่อาจารย์สั่งสอน
จากนั้น เสวี่ยหมิงก็เร่งจังหวะหลอมร่างผีทันที
เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน ร่างผีทั้งหมดก็หลอมเสร็จสมบูรณ์
จากนั้น เสวี่ยหมิงสะบัดมือ ร่างผีทั้งหมดก็ถูกเก็บเข้าไปหมดสิ้น
เห็นเช่นนั้น หยางฟานก็มองไปที่เสวี่ยหมิงด้วยความสงสัย