“คราวนี้ยุ่งแล้ว วิญญาณแค้นมากมายขนาดนี้ ถ้ามันพันธนะการพวกเราไว้ ก็ไม่อาจฝ่าผ่านไปได้ง่าย ๆ”
“มา ตามข้ามาทางนี้ ข้าจะพาอ้อมไป”
เสวี่ยหมิงรีบนำหยางฟานอ้อมไปทางข้าง ๆ ทันที
แต่หลังจากทั้งสองมุ่งหน้าไปทางเดียวกันได้หลายสิบลี้ เสวี่ยหมิงก็หยุดลง
เขาพบว่าวิญญาณแค้นเบื้องหน้ากลับปกคลุมบริเวณนี้ไว้จนมิดชิดทั้งหมด
“เรื่องนี้เป็นไปได้อย่างไร?”
เสวี่ยหมิงขมวดคิ้วแน่น
“ก่อนหน้านี้มันไม่ใช่แบบนี้ แม้จะมีวิญญาณแค้น ก็เป็นไปไม่ได้ที่มันจะปิดกั้นถนนทั้งสายจนมิด ย่อมต้องมีทางที่ผ่านได้อยู่เสมอ”
“หรือว่าผ่านไปหลายสิบปี วิญญาณแค้นที่นี่จะเพิ่มจำนวนขึ้นอีก?”
เสวี่ยหมิงพึมพำกับตัวเอง แล้วทันใดนั้นเขาก็เหมือนตระหนักได้ว่าอะไรบางอย่าง จึงรีบหันไปมองหยางฟาน
หยางฟานแน่นอนว่าได้ยินคำพึมพำของเสวี่ยหมิงเช่นกัน
เขาใจหนึ่งกำลังไตร่ตรอง แต่อีกใจกลับแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
เห็นว่าหยางฟานดูจะไม่ทันสังเกตอะไร เสวี่ยหมิงจึงโล่งอกขึ้น
เขาชี้ไปเบื้องหน้า
“ดูท่าพวกเราคงต้องฝ่าตรงเข้าไปแล้ว”
“ฝ่าตรงเข้าไปเหรอ?”
หยางฟานเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ
“นั่นมันวิญญาณแค้นนะเจ้าคะ จำนวนมากขนาดนี้โจมตีวิญญาณพวกเราต่อเนื่องกัน ด้วยญาณของพวกเราคงรับไม่ไหว”
“ก็มีแต่ต้องฝ่าแบบนี้แล้ว ถ้ายังอ้อมต่อไปก็จะไม่ทันเวลา”
ขณะที่เสวี่ยหมิงพึมพำอยู่นั้น สีหน้าเขายิ่งมืดหม่นลงไปอีก
เขาพบว่าเบื้องล่างของวิญญาณแค้นเหล่านั้น ยังมีสัตว์หมื่นมืดดกระจุกตัวกันอยู่มากมายเช่นกัน
“ยุ่งยากจริง ๆ วิญญาณแค้นกับสัตว์หมื่นมืดดกอยู่พร้อมกัน คราวนี้จะฝ่าผ่านไปข้างหน้าก็ยิ่งลำบากเข้าไปใหญ่”